شمارهٔ ۶۵۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی‌های آن است. شاعر از چشم و غمزه معشوقه‌اش سخن می‌گوید و یادآوری می‌کند که اعتمادش به او، زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است. او متوجه می‌شود که عمر و اعتماد به هیچ چیز پایدار نیست. همچنین از تاثیر زیبایی معشوقه‌اش بر دل خود و یادگرفتن هنر عشق‌ورزی از اوستاد سخن می‌گوید. در نهایت، عشق را به بازی‌ای می‌ماند که برای یاران و عزیزان خیر و برکت به همراه دارد.
غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامرادباز از دال دو زلفم آن الف قد داد یاد
هوش مصنوعی: چشمهای دلربای او با نگاههایش به من بازی می‌کند و زلفهای پیچیدهاش یادآور زیبایی و جذابیتی است که دارم.
گفته بودم عمرهای اعتمادم با تو بوداین زمان دانستم، ای جان، نیست بر عمر اعتماد
هوش مصنوعی: به تو گفته بودم که به تو اعتماد کامل دارم و این اعتماد بر عمرم تاثیر گذاشته بود. اما حالا فهمیدم که این اعتماد دیگر جایی ندارد و نمیتوانم به عمرم بر آن تکیه کنم.
حرف میم آمد دهانت، هست الف انگشت توجز تو کس بر ما چرا انگشت نتواند نهاد؟
هوش مصنوعی: حرف میم بر زبان تو آمد، اما حرف الف به خاطر وجود انگشت تو، کسی دیگر نمیتواند انگشت خود را بر ما بگذارد.
با نسیم صبح دادم دل که بر در پیش اوداد بلبل در هوای گلبنی دل را به یاد
هوش مصنوعی: با وزش نسیم صبح، دل خود را به خاطر محبوبم سپردم، همانطور که بلبل در آرزوی گلستان، دلش را به یاد آنجا میسپارد.
از رخت جان پروری آموخت لعلت، آفرینشد درین فن عاقبت شاگرد بهتر ز اوستاد
هوش مصنوعی: از زیبایی و جذابیت تو روح و جان زندگی ساخت و در این هنر، در نهایت، شاگردی بهتر از استاد خودش شد.
جان خسرو هست چشم و غمزه عاشق کششعشق جان بازیست، یاران و عزیزان، خیر باد!
هوش مصنوعی: زندگی همچون جانی است که از نگاه و عشوههای معشوق در میآید و در این عشق، بازی با روح و جان صورت میگیرد. برای دوستان و عزیزان، آرزوی خوبی و خوشی دارم!