شمارهٔ ۶۶۶
هوش مصنوعی: این شعر از یک عاشقانه‌ی عمیق و تامل‌برانگیز صحبت می‌کند. شاعر در آن از دل و احساساتش حکایت می‌کند که با وجود آشنایی با خوبان بدخو، خود را در درد و رنج عشق می‌سوزاند. او توصیف می‌کند که چگونه زاهدی که فقط به مسجد می‌رود قادر به دیدن زیبایی‌های جهانی نیست و در نتیجه راه پارسایی را به اشتباه می‌پیماید. شاعر همچنین به احساس مستی و شوقی که از دیدار معشوق در دلش ایجاد می‌شود، اشاره می‌کند و به بی وفایی نیکان در عشق می‌پردازد. در انتها، به این اندیشه می‌رسد که اگر خسرو (نماد عشق) از زندگی خسته نشده باشد، چرا همچنان با آن‌ها که بدخو هستند، آشنایی دارد. شعر در نهایت بر تناقضات موجود در عشق و زیبایی تأکید می‌کند.
دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کندشیشه‌ای با خاره‌ای زورآزمایی می‌کند
هوش مصنوعی: دل که با افرادی بدخو و نامناسب ارتباط برقرار می‌کند، مانند شیشهای است که با خاره‌ای تیز درگیر می‌شود و آسیب میبیند.
بنده در کویش که خون خویش می‌سازد رواندر حساب خویش حُسنش را روایی می‌کند
هوش مصنوعی: من در کوی تو، با عشق و علاقهای که دارم، جانم را به دست میآورم و به حساب خودم، زیباییهایت را ثبت میکنم.
پختگان دانند کار از خامی پروانه کو؟پیش شمع از سوزش خود روشنایی می‌کند
هوش مصنوعی: افراد باتجربه به خوبی میدانند که یک فرد ناآگاه چگونه است. پروانهای که به دور شمع میچرخد، به خاطر سوزش خود، نور تولید می‌کند.
من که با روی توام کاری‌ست، چون بینم مگو؟سوی خورشیدی که هرسو خودنمایی می‌کند
هوش مصنوعی: من که با زیبایی تو سر و کار دارم، وقتی این را میبینم، چه بگویم؟ به سوی خورشیدی که در هر جا خود را نشان میدهد.
زاهدی کو خو به مسجد کرد و خوبان را ندیدهست نابالغ، ضرورت پارسایی می‌کند
هوش مصنوعی: زاهدی که تنها به عبادت در مسجد مشغول است و از زیبایی‌های هر چیزی غافل است، در حقیقت درک کامل و پختگی لازم را ندارد و فقط به ظاهر ریاکارانهی پارسایی می‌پردازد.
مست آن ذوقم که شب در کوی خویشم دید زلفکیست این؟ گفتند درویشی گدایی می‌کند
هوش مصنوعی: مست از شوقی هستم که شب در کوی خودم زنی را دیدم که زلفهایش را میپرسیدم. گفتند که او درویش و گدا است و در اینجا begging می‌کند.
چون طمع دارند مشتاقان وفا از نیکوانحسن چون با نیکوان هم بی‌وفایی می‌کند
هوش مصنوعی: مشتاقان وفا از نیکان انتظار دارند که همیشه با آن‌ها وفادار باشند، اما وقتی خود نیکوکاران هم به بی‌وفایی میپردازند، این انتظار بیجا می‌شود.
شعله مشرق که چرخ افروخت، می‌دانی که چیست؟بر دل هم‌صحبتان داغ جدایی می‌کند
هوش مصنوعی: شعلهای که از سمت شرق بهوجود آمده و آتش را در آسمان بهپا کرده، می‌دانی چه چیزی است؟ این آتش بر دل دوستان و همنشینان، حس درد جدایی را میگذارد.
گر نه خسرو از حیات خویشتن سیر آمده‌ستاز چه با خوبان بدخو آشنایی می‌کند؟
هوش مصنوعی: اگر خسرو از زندگی خود خسته شده، پس چرا با افراد بدخلق و بدجنس ارتباط برقرار می‌کند؟