شمارهٔ ۶۷۲

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و غم ناشی از جدایی و یادی از معشوق سخن می‌گوید. او هر شب از شدت ناراحتی و ناله به لب جان می‌آید و با خود می‌پرسد که چه زمانی این جفا و دوری به پایان خواهد رسید. معشوق، که روزگاری شاداب و دل‌افزاست، رفته و شادی را با خود برده است. شاعر به احساسات و درد درونی خود اشاره می‌کند و اظهار می‌کند که گریه برای دوری عزیزان طبیعی است. او همچنین به گلایه‌هایش اشاره کرده و می‌گوید که غمزه و نگاه معشوق به او تأثیر عمیقی گذاشته است. در نهایت، شاعر به تضاد بین توبه‌اش و بازگشت به می‌گساری در صبح اشاره می‌کند و می‌گوید که او به خطای دل خود گرفتار شده است.