شمارهٔ ۶۸۵

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به احساسات عمیق و درد عاشقانه می‌پردازد. شاعر از غم و رنجی می‌گوید که به خاطر عشق و زیبایی معشوقش متحمل می‌شود. او به تصویر گریه و اندوه چشم اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی نگاه کردن به دیگران که عاشق معشوق او هستند نیز او را می‌سوزاند. شاعر از دل خسته‌اش می‌پرسد که چرا به دنبال مرهمی می‌گردد در حالی که درد عشقش بی‌پایان است. او به بازی‌های عشقی و زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند که همگان را به زوال می‌کشاند و در نهایت می‌گوید که حتی اگر خود او بميرد، غم او بر دل عاشقان دیگر تأثیری نخواهد گذاشت زیرا زیبایی معشوق، همه را در روزگاری از کشتن و رنج می‌کشاند.