شمارهٔ ۷۰۸
هوش مصنوعی: شعر به توصیف حالت عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از بی‌خوابی و غم ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که تا سحر خواب به چشمانش نیامده و در خواب هم نتوانسته صورت معشوق را ببیند. او از اشک‌هایش به خاطر خیال یار و سنگینی دلش می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند آن را برطرف کند. شاعر به عشق ناکام و حسرت از دست‌رفته‌اش اشاره می‌کند و در نهایت از زخم‌هایی که معشوق بر دلش گذاشته است یاد می‌کند. در کل، غم و longing عمیق عاشق، محور اصلی این شعر است.
شب ز یاد تو مرا تا به سحر خواب نبرددیده آبی زد و از دیده من تاب نبرد
هوش مصنوعی: شب طولانی باعث شد تا صبح نتوانم بخوابم، چشمانم هنوز روشن است و از چشمم اشک نمیریزد.
من بدین خواب نخفتم که ببینم رویتناگهان روی تو دیدم همه شب خواب نبرد
هوش مصنوعی: من به خاطر فکر کردن به تو نتوانستم بخوابم و در تمام طول شب بیدار ماندم، ولی ناگهان صورت تو را دیدم.
می‌برد آب دو چشمم که خیالی شده‌امخوش خیال تو که از دیده من آب نبرد
هوش مصنوعی: دودستهای از اشک های چشمم را می‌برد، زیرا من در خیال محبت تو غرق شدهام؛ تو اما آنقدر برای من عزیز هستی که هیچ چشمی از من دور نمیشود.
دل سنگین تو وزنم ننهد، وه که کسیسنگ قلب تو ازین سینه قلاب نبرد
هوش مصنوعی: دل سنگین تو بر من سنگینی نمیکند، وای بر کسی که نتواند این سنگینی قلب تو را از سینهاش بیرون بکشد.
نامسلمان دل من در خم ابروی تو مردهیچ‌کس هندوی ما را سوی محراب نبرد
هوش مصنوعی: دل من به زیباییهای تو علاقهمند است و حتی فرد غیرمسلمان هم به خاطر جذابیت ابروی تو شیفته شده است. هیچکس حتی معبد را هم نمی‌تواند به این زیبایی وصف کند.
زین رخ زرد چه پیچم سخنی در زلفتهیچ‌کس حاجت زرگر به سر تاب نبرد
هوش مصنوعی: از این چهره زردت چه بگویم، چون در زلفت هر کسی طاقت تحمل درد و رنج را ندارد.
زخم‌هایی که ز نوک قلمت بود در اودر دل خویش نگه داشت، به اصحاب نبرد
هوش مصنوعی: زخم‌هایی که به واسطه نوشتههایت بر دل داشتم، هنوز در دل خودم نگه داشتهام، برای دوستانی که در میدان جنگ هستند.
رقعه‌ای دوش فرستادی و مسکین خسروخواند در روشنی آه و به مهتاب نبرد
هوش مصنوعی: تو دیشب نامهای فرستادی و من، که مانند یک فرد بیچاره و بینوای خسرو هستم، در روشنایی شب فقط به آسمان نگاه میکردم و با نور مهتاب مشغول نبرد درون خود بودم.