شمارهٔ ۷۱۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق عاشقانه و دلتنگی است. شاعر از باد و آب به عنوان نمادهایی برای انتقال عواطف یاد می‌کند. او با اشاراتی به اشک‌ها و دردهای عاشقانه، حسرت و انتظار خود را برای دیدن معشوق بیان می‌کند. همچنین، شادابی و تلخی عشق و تأثیر آن بر زندگی‌اش را توصیف می‌کند. شاعر در نهایت به خوف و دلهره‌ای از دوری معشوق اشاره دارد و به نوبه خود، از مشکلات و رنج‌هایی که بر اثر این عشق متحمل می‌شود، می‌گوید.
ای خوش آن باد که هر روز به سویت گذردناخوش آن آب کزین دیده به جویت گذرد
هوش مصنوعی: خوشا به حال بادی که هر روز به سمت تو میوزد، اما غمناک است آبی که از چشمانم به سمت تو جاری می‌شود.
سیل چشمم همه خون است، نکو بشناسیهر کجا گریه عشاق به سویت گذرد
هوش مصنوعی: چشمم پر از اشک و غم است، اگر خوب دقت کنی، هر جا که اشک عشاق جاری شود، به سمت تو خواهد آمد.
جان به دنباله آن باد رود بوی کنانکاین طرف گه گهی آلوده به بویت گذرد
هوش مصنوعی: جان به دنبال آن باد روان است که عطری از خود به جا میگذارد، چون اینجا هر از گاهی بوی تو را پخش می‌کند.
هر شبی بیخود و دیوانه ام از دست خیالبسکه تا روز در اندیشه رویت گذرد
هوش مصنوعی: هر شب به خاطر خیال تو دیوانهوار و بیخود میشوم، چون تمام شب در فکر چهرهات هستم و این فکر تا صبح ادامه دارد.
عیش تلخم چو می تلخ کند هر دم مستبسکه در لذت آن تلخی خویت گذرد
هوش مصنوعی: زندگی شیرینی که به تلخی میگراید، هر لحظه میتواند ما را مست کند؛ چرا که در لذت آن تلخی، زمان و خودمان را فراموش میکنیم.
می جهد شعله آه من و من می سوزمگه نباید که بر آن روی نکویت گذرد
هوش مصنوعی: شعلههای آتشین احساسات من میجهند و من در این آتش میسوزم، اما نباید این زیبایی و جذبهات بر من اثر بگذارد.
خسرو از بیم که روزش به درت نگذارندهر شبی آید و دزدیده به کویت گذرد
هوش مصنوعی: خسرو به خاطر این که نگذارند روزی به پیش تو بیاید، هر شب به آرامی و به طور مخفیانه از کوچهات عبور می‌کند.