شمارهٔ ۷۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عذاب و رنجی می‌پردازد که عشق و نگاه معشوق برای گوینده به همراه دارد. شاعر از دست دادن و تلخی‌های عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که زیبایی و مهربانی معشوق نه تنها افزاینده عشق نیست بلکه منجر به درد و رنج بیشتری می‌شود. او همچنین به خیالات عاشقانه و تاثیرات زهرگونه‌ی سخنان معشوق اشاره می‌کند و از ناتوانی خود در جدایی از او سخن می‌گوید. در نهایت، نگاه ملامت‌آمیز دیگران به خود را نیز در ابراز عشق و وفاداری به معشوق به تصویر می‌کشد.
لب خونخوار تو جز خون دل افزون نکندچشم تو جز جگر سوختگان خون نکند
هوش مصنوعی: لبهای تو تنها خون دل را بیشتر نمیکنند و چشمان تو جز اشک جگر سوختگان چیزی نمیریزند.
ماه روی چو تو در مهر نمی افزایدکم ازان کاین ستم و جور بر افزون نکند
هوش مصنوعی: چهرهی زیبا و نورانی تو مانند ماه است و هیچ کس نمیتواند به اندازهی تو محبت و زیبایی بیاورد. همچنین، هیچ ظلم و ستمی نمیتواند بر زیبایی و مهربانی تو افزوده شود.
چون رسد غارت ترکان خیالت، عاشقنقد جان را چه کند کز دل بیرون نکند
هوش مصنوعی: زمانی که خیال حمله ترکان به سراغت بیاید، عاشق واقعی که جانش را میفروشد، چه کار میتواند بکند وقتی که نتواند محبت را از دلش خارج کند؟
سخن تلخ تو چون زهر کند در دل کارطرفه کاری که درین زهر کس افسون نکند
هوش مصنوعی: سخنان تلخ تو مانند زهر، در دل دیگران تاثیر میگذارد. جالب اینکه در این زهر، کسی نمیتواند جادوی خاصی ایجاد کند.
دست ازان دارم بر خود که نهم پای به هوشتا مرا سلسله زلف تو مجنون نکند
هوش مصنوعی: من از خودم دست میکشم و هوشیاریام را کنار میگذارم تا رشته زلفهای تو باعث دیوانگیام نشود.
مردمان چشم ملامت سوی من داشته اندمردمی کی کند، از چشم تو اکنون نکند
هوش مصنوعی: مردم همیشه به من نگاه سرزنشآمیز داشتهاند، اما آیا این مردم اکنون از تو چنین نگاهی خواهند داشت؟
چند با خسرو سرگشته چو گردون گردیبرنگردی، ز وی، اندیشه گردون نکند
هوش مصنوعی: چند بار با خسرو مایهدار و شکوهمند، مثل گردباد سرگردان شدهایم و هرگز به او برنمیگردیم. او هم هرگز به فکر گرداندن سرنوشت ما نیست.