شمارهٔ ۷۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات خود می‌پردازد و از غم و دل‌تنگی‌اش می‌گوید. او در روز به شادی مشغول است اما شب‌ها را بی‌یار خود به سختی می‌گذرانند. شاعر اشاره می‌کند که مردم از چشمان او آب خوشی می‌نوشند، چون دل او به شدت سوخته و غمگین است. او به زیبایی محبوبش و تأثیری که بر او دارد اشاره دارد و بیان می‌کند که جذبه محبتش، او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. در نهایت، شعر به جستجوی دل و عشق می‌پردازد و ناله‌های عاشق را نشان می‌دهد که از دل سوخته‌اش منتشر می‌شود.
تو که روزت به نشاط دل و جان می‌گذردشب، چه دانی، که مرا بی‌تو چه سان می‌گذرد؟
هوش مصنوعی: تو که روزهایت شاد و پرنشاط می‌گذرد، چگونه میدانی شب‌ها برای من بدون تو چقدر سخت و طاقتفرساست؟
آب خوش می‌خورد این خلق ز سیل چشممبس که دل‌سوخته زان آب روان می‌گذرد
هوش مصنوعی: این مردم از چشمان من که مانند سیل میبارند، آب خوشی می‌نوشند، زیرا دل من که سوخته است، به سادگی از آن آب روان عبور می‌کند.
قامتت راست چو تیر است و عجایب تیریکه ز من دور و مرا در دل و جان می‌گذرد
هوش مصنوعی: قامت تو مانند تیر است، راست و بلند. و شگفتی این تیر این است که از من دور است اما به عمق وجودم نفوذ می‌کند و مرا تحت تاثیر قرار می‌دهد.
ناوک چشم توام می‌کشد و غیرت همکه چرا در دل و جان دگران می‌گذرد؟
هوش مصنوعی: چشم تو مانند یک تیر مرا جذب می‌کند و غیرتم از این میسوزد که چرا این حس و عشق با دل و جان دیگران نیز گره خورده است.
باش از من شنو، ای جان، غم دل چند خوریجان، دل این است که ما را به زبان می‌گذرد
هوش مصنوعی: ای جان، به من گوش کن، چرا بیشتر از این غمگین هستی؟ دل ما همین است که احساسات و دردهایمان را از طریق کلام بیان میکنیم.
دل گم کرده همی‌جوید خلقی در خاکاندر آن راه که آن سرو روان می‌گذرد
هوش مصنوعی: دلهای گمشده به دنبال کسانی میگردند که در خاک و زمین، در مسیری که آن سرو زیبا گذر می‌کند، حضور دارند.
سوز جان‌هاست، مبادا که رسد در گوشتناله‌ها کز دل خسرو به دهان می‌گذرد
هوش مصنوعی: درد و رنج جانها را میسوزاند، نگذار که نالهها به گوشت برسد، چون این نالهها از دل خسرو به زبان میآید.