شمارهٔ ۷۲۹ - امیرخسرو دهلوی

چه خوش است از جگر سوخته بویی که زنددر فلکها فگند رخنه ز مویی که زند

سر سربازی و یا صاحب حالی باشدزلف چوگان وش کژباز تو گویی که زند

نیک بخت آنکه کند مست و خرابش گه هوشاز لب لعل می آلود تو بویی که زند

من که میخواره خامم به سرم باید دیدمحتسب پر ز می خشم سبویی که زند

روی من گشت ز محراب، بگردد ناچارپنجه حسن بتان لطمه به رویی که زند

ای بسا خواب صبوحی که به تاراج برندهر شب آن راهزن راه به سویی که زند

نقل و می از دل خسرو خورد آن شاهسوارخیمه عیش و طرب بر لب جویی که زند