شمارهٔ ۷۴۹
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او از خنده شیرین محبوب و درد و پریشانی ناشی از دوری از او سخن می‌گوید. دلش با یاد او مشغول است و هیچ‌کس در دنیا زیبایی او را ندارد. شاعر همچنین از عشق و شوق خود به او می‌گوید و به شب‌هایی اشاره می‌کند که دلش به یاد و خیال او پر از درد است. در انتها، او به قدرت شعر و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان زیبایی محبوبش را با هیچ چیز دیگری مقایسه کرد.
چشم من خنده شیرین تو گریان دارددل من را لب پر شور تو بریان دارد
هوش مصنوعی: چشمان من به خاطر لبخند شیرین تو اشک میریزد و دل من از عشق و شور تو کاملاً داغ و آتشین شده است.
خاطرم میل کند با تو و پیدا نکندسینه ام درد و غمت دارد و پنهان دارد
هوش مصنوعی: خاطرم به یاد تو مشغول است و دلم دردی از عشق و غمت دارد که از دیگران پنهان میگذارد.
کس ندارد به جهان آنچه تو داری در حسناز لطافت همگی پیش تو خود آن دارد
هوش مصنوعی: هیچ‌کس در این دنیا به زیبایی و نرمی که تو داری، نیست. همه موجودات دیگر در مقایسه با تو چیزی برای عرضه کردن ندارند.
گر نبات خط تو سبز بود، نیست عجبخضر است آنکه سرچشمه حیوان دارد
هوش مصنوعی: اگر خط تو شبیه نبات سبز باشد، جای شگفتی نیست که کسی که آب حیات دارد، خضر باشد.
جانم از شوق تو، گر خرقه تن کرد قبانتوان گفت درین خرقه که نقصان دارد
هوش مصنوعی: اگر جانم از عشق تو به تنگ آید و هر چه دارم را فدای تو کنم، نمی‌توان گفت که در این فداکاری نقصی وجود دارد.
دل من با سر گیسوی درازت همه شبتا شبیخون نرود، دست و گریبان دارد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر طولانی بودن گیسوی تو، تا وقتی که شب به روز نرسد، در عذاب و درگیر است.
شعر خسرو به مثل سحر حلال است، ولینتوان گفت که او پایه حسان دارد
هوش مصنوعی: شعر خسرو مانند سحر حلال زیبا و دلپذیر است، اما نمی‌توان به او نسبت داد که در سطح حسان قرار دارد.