شمارهٔ ۷۶۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی یار و تأثیرات آن بر دل شاعر است. شاعر از مژده‌ای که عشق یار به او داده و گرمی و شوری که در دلش ایجاد کرده صحبت می‌کند. او به تنهایی شبها فکر می‌کند و غم عشق را تحمل می‌کند. شاعر به مقایسه خود با مگسی می‌پردازد که جان شیرینش را در دکان محبوب می‌گذارد. او از شنیدن ناپایداری‌های عشق و درد و لذت آن سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که دل باید توان شکیبایی را داشته باشد. شاعر همچنین به زیبایی و دیوانگی زلف یار اشاره می‌کند و از نفوذ عشق بر عقل و دل خود می‌گوید. در کل، شعر بیان‌کننده تناقضات عشق و زیبایی‌های آن است.
باز عشق تو مرا مژده رسوایی دادفتنه را عهده کار من شیدایی داد
هوش مصنوعی: عشق تو دوباره خبر از رسواییام را به من داد و این آشفتگی و جنون را به عهدهام گذاشت.
غم تو در دل شبها به دل خویش خورمکاین خورش بیشتری ذوق به تنهایی داد
هوش مصنوعی: در دل شبها غم تو را به دل خود میچشم، زیرا این غم باعث میشود که تنهاییام شیرینتر شود.
چه حد وصل مرا، بین که چو من چند مگسجان شیرین به دکان چو تو حلوایی داد
هوش مصنوعی: به چه حد میتوانی مرا به وصال برسانی، در حالی که من چون مگسی، جان شیرینم را در دکان تو که مانند حلوایی است، فدای تو میکنم.
ای که گوییم شکیبا شو و در گوشه نشیندل بباید که توان داد شکیبایی داد
هوش مصنوعی: ای کسی که میگوییم صبر کن و گوشهنشین شو، باید قلبت را آماده کنی تا بتوانی صبر و شکیبایی را تحمل کنی.
سنگ هر طفل به رویم گل شادیست که عشقهدفم بر زد و بس جلوه رسوایی داد
هوش مصنوعی: هر سنگی که بر سرم بیفتد، برایم مانند گلی است که نشاندهندهی شادی من است؛ زیرا عشق هدف من را به سوی خود کشانده و بر این اساس، باعث رسواییام شده است.
بوی خون زد ز صبا کامد ازان وقتش خوشکه نشان دل آواره هر جایی داد
هوش مصنوعی: بوی خون از باد صبحگاهی به مشام میرسد و این بوی خوش زمانی به مشام میرسد که نشانههای دل آواره و سرگردان را نشان دهد.
شد به دیوانگی زلف بتان، هر چه خدایخسرو دلشده را بهره ز دانایی داد
هوش مصنوعی: زلفهای زیبای محبوبان، به قدری دیوانهکننده هستند که حتی خداوند نیز بخشی از دانایی را به دل خدای خسرو بخشیده است.