شمارهٔ ۷۸۱
هوش مصنوعی: در این شعر، نوروز به شکلی باشکوه و زیبا در صحرا جشن گرفته می‌شود. با استناد به تصاویر زیبا، شاعر به تشبیه‌های مختلفی مانند لاله‌ها و عرش و یاقوت‌ها پرداخته و به زیبایی بهار و شادی آن اشاره می‌کند. همچنین، به باغ‌ها و طراوت آن‌ها اشاره داشته و از طراوت و شادابی محیط با وجود باران و چشمک ابرها سخن می‌گوید. در نهایت، اشاره‌ای به جشن و سرور در محفل جمشید و نغمه‌های مطربان دارد که حال و هوای نوروز را تهییج می‌کند.
خیمه نوروز بر صحرا زدندچار طاق لعل بر خارا زدند
هوش مصنوعی: در روز نوروز، چادری بر دشت برپا کردند و طاقی از سنگهای قیمتی و سرخ رنگ ساختند.
لاله را بنگر که گویی عرشیانکرسی از یاقوت بر مینا زدند
هوش مصنوعی: به لاله نگاه کن، گویی فرشتگان نشیمنگاهی از یاقوت بر گلهای رنگین قرار دادهاند.
کارداران بهار از روز گلزال زر بر روضه خضرا زدند
هوش مصنوعی: در بهار، کارگران با دقت و ظرافت بر روی زمینهای سبز و گلدار کار کردند و زحمت کشیدند.
از حرم طارم نشینان چمنخرگه گلریز بر صحرا زدند
هوش مصنوعی: از جایگاه مقدس و زیبا، درختان گل و چمن را به دشت آوردند و محلی برای نشستن و استراحت فراهم کردند.
گوشه های باغ ز آب چشم ابرخنده ها بر چشمهای ما زدند
هوش مصنوعی: گوشههای باغ با بارش باران شاداب و خرم شدند و این شادی به چشمان ما نیز منتقل شد.
در هوای مجلس جمشید عهدغلغل اندر طارم اعلا زدند
هوش مصنوعی: در فضای مجلسی که مخصوص جمشید است، صدای خوش و شلوغی در بلندای آسمان شنیده می‌شود.
باد نوروزش همایون، کاین نداقدسیان در عالم بالا زدند
هوش مصنوعی: باد نوروزی که خوشبو و مبارک است، صدای فرشتگان را در آسمان طنینانداز کرده است.
مطربان طبع خسرو گاه نطقطعنه ها بر بلبل گویا زدند
هوش مصنوعی: موسیقیدانان با استعداد و با طبع خوش، گاهی با حرفهای کنایهآمیزشان، به بلبل زیبا هم طعنه میزنند.