شمارهٔ ۷۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شیرینی عشق و جذابیت معشوق اشاره دارد. شاعر از لعل (نوعی سنگ قیمتی) به عنوان نماد زیبایی استفاده می‌کند و می‌گوید که وقتی معشوق لبخند می‌زند، دنیا پر از شیرینی و خوشی می‌شود. او با توصیف قامت معشوق، او را به سرو خرامان تشبیه می‌کند و نور چهره‌اش را به آفتاب نسبت می‌دهد که از شرم پنهان می‌شود. شاعر همچنین به حالتی از حیرت و شگفتی اشاره دارد که همه کسانی که معشوق را می‌بینند دچارش می‌شوند. در نهایت، او به قدرت هنر و خوشنویسی شاه اشاره می‌کند که می‌تواند هر وضعیت نامطلوبی را تبدیل به وضعیتی خوب کند. کلیت شعر بر قدرت عشق و زیبایی معشوق تأکید دارد.
لعل شیرینی چو خندان می‌شوددر جهان شیرینی ارزان می‌شود
هوش مصنوعی: وقتی لعل (گردنبدی قیمتی و قرمز رنگ) با لبخند خود زیبایی و شادابی را به نمایش بگذارد، به طور طبیعی در دنیا خوشی و شیرینی بیشتر خواهد شد.
قد او هرگه که جولان می‌کندگوییا سرو خرامان می‌شود
هوش مصنوعی: هر بار که او کنشی می‌کند، گویی که سرو در حال رقصیدن است.
پرتو رویش چو می‌تابد ز دورآفتاب از شرم پنهان می‌شود
هوش مصنوعی: وقتی نور چهره‌اش از دور می‌تابد، آفتاب به خاطر شرم خود را پنهان می‌کند.
قصه زلفش چون نمی‌گویم به کسزان که خاطره‌ها پریشان می‌شود
هوش مصنوعی: من داستان زلف او را به کسی نمی‌گویم، زیرا یادها و خاطراتم به هم میریزد.
من نه تنها می‌شوم حیران اوهرکه او را دید حیران می‌شود
هوش مصنوعی: من به تنهایی مجذوب او می‌شوم و هر کسی که او را ببیند، شگفتزده و حیرتزده می‌شود.
مه چو می‌گوید، چه بنوازم ترا؟تا نگه کردم، پشیمان می‌شود
هوش مصنوعی: وقتی ماه با نگاهی نرم و زیبا به من مینگرد، میخواهم تا تو را نوازش کنم، اما هنگامی که به چهرهام نگاه می‌کند، پشیمان می‌شود.
هرکه را شاهی عالم آرزوستبنده درگاه سلطان می‌شود
هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال داشتن قدرت و مقام در دنیا باشد، مجبور می‌شود خود را خدمتگزار و بنده آن قدرت معرفی کند.
خسروی کز کلک گوهربار اوکار بی‌سامان به سامان می‌شود
هوش مصنوعی: هنر و قدرت او به قدری است که می‌تواند هر کار نامنظمی را به نظم و سامان برساند.