شمارهٔ ۷۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت لب و چهره معشوق می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه این جذابیت می‌تواند احساسات دیگران را تحت تاثیر قرار دهد. شاعر با بیانی شاعرانه توضیح می‌دهد که اگر صحبت‌های معشوق شیرین و دلنشین باشد، حتی پسته نیز نمی‌تواند بخندد. همچنین، وقتی او لبخند می‌زند، دیگران به وجد می‌آیند و حواسشان کاملاً متوجه او می‌شود. زیبایی صورت او آن‌قدر تاثیرگذار است که حتی ماه نیز از آسمان به زمین می‌افتد. اگر گل‌ها از صورتش بیفتند، در آغوش کشیدن او را طلب می‌کنند و یاد لب‌های شیرینش می‌تواند حتی زهر را به نوشیدنی مفرح تبدیل کند. در نهایت، شاعر از غم و اندوهی که ممکن است از دوری او پیش بیاید، ابراز نگرانی می‌کند و آرزو دارد لحظات خوشی که با او دارد ادامه یابد.
گر سخن زان لب چون نوش شودپسته را خنده فراموش شود
هوش مصنوعی: اگر سخنی از آن لبها به زیبایی مانند نوش باشد، حتی پسته نیز خندهاش را فراموش می‌کند.
ور حدیث در دندانت کنمصدف آنجا همه تن گوش شود
هوش مصنوعی: اگر بخواهم دربارهات سخن بگویم، مانند صدفی میشوی که تمام اعضای بدنت گوش می‌شود تا سخنانم را بشنوند.
ز آسمان روی تو گر مه بیندبر زمین افتد و بیهوش شود
هوش مصنوعی: اگر ماه زیبای تو را در آسمان ببیند، زمین از شوق بیهوش و غرق در حیرت می‌شود.
گل که از روی تو ریزد به سخنگر بچینند یک آغوش شود
هوش مصنوعی: اگر گلی که از چهرهی تو میریزد را بچینند، به راستی یک دنیا آغوش و محبت خواهد شد.
باده بر یاد لب شیرینتهمه گر زهر بود، نوش شود
هوش مصنوعی: اگرچه شراب ممکن است تلخ و زهرآلود باشد، اما چون به یاد لب شیرین تو مینوشم، برایم خوشایند و لذتبخش می‌شود.
دل که پوشیده به زلفت پیوستترسم از غم که سیه پوش شود
هوش مصنوعی: دل من که به زلفهای تو در آغوش است، میترسم که غم به سراغم بیاید و لباس سیاه بر تن کند.
دوش با مات سری خوش بوده ستخوش بود امشب، اگر دوش شود
هوش مصنوعی: دیشب با سر و وضعی زیبا وقت خوشی را گذراندیم. اگر دیشب دوباره تکرار شود، امشب هم خوش خواهد بود.
گر کنی میل به سوی خسروشاه کی همدم جادوش شود
هوش مصنوعی: اگر به سمت پادشاهی دلفریب تمایل نشان دهی، دیگر کسی با جادوی او همنوا نخواهد شد.