شمارهٔ ۸۰۷
هوش مصنوعی: این شعر توصیف لحظه‌ای از بیداری و احساسات عاشقانه شاعر است. او از خواب بیدار می‌شود و با دیدن محبوبش، بوی خوش او جانش را سرشار از شوق می‌کند. در ادامه، شاعری از اثر شراب و می در چشمش می‌گوید و اینکه غم شبانه‌اش را فراموش کرده است. دلش در سپیده‌دم به علت زلف محبوبش پریشان است و با جست‌وجو در احساساتش، زلف معشوق را به عنوان نشانه‌ای از پاسخ احساساتش می‌بیند. در نهایت، او به محبوبش ابراز عشق می‌کند و از او می‌خواهد که بر آن خاک پایش بیفشاند.
صبح دمان بخت من ز خواب در آمدکز درم آن مه چو آفتاب در آمد
هوش مصنوعی: صبح که شد، شانس من از خواب بیدار شد و از در، آن ماه تابان مانند خورشید وارد شد.
گشت معطر دماغ جان ز نسیمتمستی تو در من خراب در آمد
هوش مصنوعی: بوی خوش نسیم تو باعث شد که جانم به شدت تحت تأثیر قرار بگیرد و از حال طبیعی خود خارج شود.
ساقی تو گشت چشم مست من از میپهلوی من شست و در شراب در آمد
هوش مصنوعی: ساقی، چشمان سرشار از شراب من را با نوشیدنیات شستشو داد و من به دنیای شراب وارد شدم.
زانکه بسی شب نخفته ام ز غم توبیهشیم در ربود و خواب در آمد
هوش مصنوعی: به خاطر غم تو، شبهای زیادی را بیخواب گذراندهام و حالا خوابم ربوده شده و به خواب نمیروم.
گشت پریشان دلم چو باد سحرگهدر سر آن زلف نیم تاب در آمد
هوش مصنوعی: دل من مانند بادی در سحرگاه بیقرار و آشفته شده است، وقتی که آن موهای نیمه تابیده به سرش نمایان می‌شود.
جستم ازو حال دل، نگفت وی، امازلف وی از بوی در جواب در آمد
هوش مصنوعی: با دقت به او نگاه کردم تا حال و احوال دلم را متوجه شوم، او چیزی نگفت اما بوی مویش به من پاسخ داد.
خاک ره خود فگن به دیده خسروز آنک بنا رخنه شد، چو آب در آمد
هوش مصنوعی: خاک راه خود را به چشمان شاه بینداز، زیرا وقتی آب وارد شد، دیگر به راحتی نمیتوان از آن عبور کرد.