شمارهٔ ۸۹۵

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ جذابیت و کشش عمیق معشوق است. شاعر از قدرت زلف و چشمان معشوق می‌گوید که باعث می‌شود عاشقان به سوی او بیفتند و دردهایشان را فراموش کنند. او به نسیم و باد اشاره می‌کند که بوی معشوق را به همراه دارد و او را خسته و شادمان می‌کند. شاعر همچنین از احساس ناامیدی و گریزی که از معشوق ندارد صحبت می‌کند و می‌گوید هر طرف که برود، خیال معشوق او را سمت خود می‌کشاند. در نهایت، او از عشق و آرزوهایی که نسبت به معشوق دارد و همچنین از درد و حسرت‌های ناشی از این عشق می‌گوید و به قدرت زیبایی معشوق اشاره می‌کند که حتی زمین و سنگ را تحت تأثیر قرار می‌دهد.