شمارهٔ ۹۵۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از عشق و جدایی صحبت می‌کند. او می‌گوید که غم و اندوه ناشی از معشوق را نمی‌تواند از دلش دور کند و حتی تلاش برای بیرون راندن این غم نیز بی‌فایده است. شاعر به طعم تلخ جفا و بی‌رحمی معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اشک و آه او نیز به جایی نمی‌رسد. در نهایت، او احساس می‌کند که با تمام کوشش‌هایی که می‌کند، نمی‌تواند به تسکینی برای دردهایش برسد و در برابر غم‌ها و مشکلات حاصل از عشق، ناتوان است.
دل ز تو بی غم نتوانیم کرددرد ترا کم نتوانیم کرد
هوش مصنوعی: دل ما بدون تو نمی‌تواند خوش باشد و نمیتوانیم بار درد تو را تحمل کنیم.
جرعه ای از جام جفا می کشیمرطل دمادم نتوانیم کرد
هوش مصنوعی: ما هر لحظه در حال نوشیدن کینه و رنج هستیم و نمیتوانیم به اندازهای که میخواهیم از این وضعیت خودداری کنیم.
کرد غمت بر دل مسکین ماآن چه که بر غم نتوانیم کرد
هوش مصنوعی: غم تو بر دل ما چنان سنگینی کرد که هیچ کاری از دستمان برای غم ما برنمیآید.
پیش تو خواهیم که آهی کنیمآه که آن هم نتوانیم کرد
هوش مصنوعی: ما میخواهیم در حضورتان آه و نالهای کنیم، ولی حتی به همین کار هم قادر نیستیم.
از خنکی های دم سرد خویشدست فراهم نتوانیم کرد
هوش مصنوعی: به دلیل سرمایی که دارم، نمیتوانم از خنکیهای آن به خوبی بهره ببرم.
با دل ریش از تو به هر غصه ایقصه مرهم نتوانیم کرد
هوش مصنوعی: با دلی که شکسته و پر از غم است، نمیتوانیم برای هر درد و غصه ای دارویی پیدا کنیم.
خسرو، از آن خیر نیابیم برگحله آدم نتوانیم کرد
هوش مصنوعی: خسرو، از خوبیها به ما دسترسی نخواهد بود و ما نمیتوانیم به شکل انسان کامل درآییم.