شمارهٔ ۹۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی معشوق و تأثیر آن بر شاعر می‌پردازد. معشوق به زلف خود اشاره می‌کند که باعث می‌شود زیبایی‌های دیگر تحت‌الشعاع قرار گیرند. چشم معشوق به قدری جذاب است که دل شاعر را می‌رباید و او را به مستی می‌کشاند. دهان معشوق با طعم نمکینش قلب شاعر را می‌زند و او را آزار می‌دهد. شاعر از تیر عشق و زیبایی معشوق اظهار درد و رنج می‌کند. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که هیچ‌کس نمی‌تواند آن حسی را که عشق او به معشوق به وجود آورده، وصف کند.
تا رخ تو زلف ترا پیش کردزلف تو مه را به پس خویش کرد
هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی چهرهات زلف تو را در کنار خود قرار داد، زلف تو نور ماه را هم از خود دور کرد.
چشم تو دی ملک جهان می گرفتمست شد آن غمزه و فرویش کرد
هوش مصنوعی: چشم تو زیبایی و جذابیت دنیا را به خود جلب کرد و آن چهره خندان و دلربا، دنیای اطرافش را تحت تاثیر قرار داد.
دوش دهانت نمکی می فشاندقطره چکید و جگرم ریش کرد
هوش مصنوعی: دیشب لبهای تو طعمی شور و زیبا داشت و با هر کلمهای که گفتی، قلبم را آزرد.
کرد دلم پاره و دانی که کردتیر تو، ای کافر بدکیش، کرد
هوش مصنوعی: دل من را از درد و رنج پارهپاره کردی و میدانی که تیر عشق تو چه بلایی بر سر من آورد، ای کافر بیایمان.
چشم تو در خواب شد او را بگویدر نتوان بر سگ خود پیش کرد
هوش مصنوعی: چشمان تو خوابش کردهاند، به او بگو نمی‌تواند بر سگ خود پیشی بگیرد.
خامه خسرو نتواند نوشتآنچه غمت بر من درویش کرد
هوش مصنوعی: قلم پادشاهی نمی‌تواند آنچه را که غمت بر من فقیر انجام داد، به تصویر بکشد.