شمارهٔ ۹۵۶

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از بیداری فتنه عشق سخن می‌گوید و اشاره به خلوتی دارد که به خمار و مستی تبدیل شده است. او از پیر مغان می‌خواهد تا کناره‌گیری از دین و کفر را بیان کند و به ناگهان متوجه می‌شود که دچار سرنوشت سختی مانند منصور شده است. شاعر از یاران و دوستانش می‌خواهد که در این موسم سخت به یاری او بیایند و درباره حال و روز عاشقان و یاران زار خود نیز سخن می‌گوید. در نهایت، او بیان می‌کند که سودای عشق به زلف محبوبش دلش را به درد آورده و به نوعی به عشق و دیوانگی نزدیک شده است.