شمارهٔ ۹۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زیبایی به عشق و دلبستگی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که همه عناصر زیبا و خوشبو از خاکی که متعلق به معشوق است زاده می‌شوند. لاله و غنچه نیز تحت تأثیر بوی معشوق رشد می‌کنند. در دل شاعر، کوهی از غم وجود دارد که ریشه در عشق او به معشوق دارد و غم‌ها و آرزوهای او به خاطر این عشق به وجود آمده‌اند. تنها وفا و محبت از سوی معشوق می‌تواند به زندگی معنایی بدهد و شاعر به هیچ چیز جز معشوق فکر نمی‌کند. در واقع، او اعلام می‌کند که به جز عشق و خوبی‌های معشوق، هیچ چیز دیگری برای او مهم نیست.
نافه چین ز خاک کوی تو زادلاله تر ز باغ روی تو زاد
هوش مصنوعی: عطر ناز و زیبایی که از خاک کوی تو برمیخیزد، زیباتر از گلهای سرخ باغ توست.
غنچه کز بوی گشت آبستنعاقبت چون بزاد بوی تو زاد
هوش مصنوعی: غنچهای که به خاطر بوی خوش، آماده شکوفه شدن شده است، وقتی به دنیا بیاید، بوی تو را به همراه خواهد داشت.
گر چه از موی کوه کم زایدکوه غم در دلم ز موی تو زاد
هوش مصنوعی: هرچند که از موهای کوه کاسته میشود، اما غم در دلم مانند موهای تو روزبهروز بیشتر میشود.
هم به طفلی همه جهان بگرفتغم دل کاندر آرزوی تو زاد
هوش مصنوعی: غم دل به قدری شدید است که حتی یک کودک نیز می‌تواند همه جهان را در آغوش بگیرد، زیرا در آرزوی تو به دنیا آمده است.
سوی ما جز وفا نمی زایدهر جفایی که زاد سوی تو زاد
هوش مصنوعی: هر خطایی که از سوی تو نشأت میگیرد، تنها به وفا و صداقت در رابطه ما منجر میشود.
بنده خسرو به ناخوشی خو کردبه جز از تو مگو ز خوی تو زاد
هوش مصنوعی: من به بدبختی عادت کردم و فقط از تو میگویم، زیرا از ویژگیهای تو جز خوبی نمیدانم.