شمارهٔ ۹۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هرکس به سخنان محبوبش گوش می‌دهد، آتش عشق در دلش شعله‌ور می‌شود. زیبایی محبوب، همچون زلفی نرم و خوشبو، او را به بندگی خود می‌کشاند. در برابر قامت معشوق، دیگران نمی‌توانند ایستادگی کنند و زشتی‌ها را در برابر زیبایی او کم ارزش می‌یابند. همچنین، با اشاره به رابطه شیرین عشق، شاعر می‌گوید که کسی که از لبی شیرین می‌نوشد، طعم عشق را می‌چشد و سرانجام خیال محبوبش در دلش پابرجاست.
هر که بر گفته تو گوش نهادز آتش دل به سینه جوش نهد
هوش مصنوعی: هر کسی که به سخن تو توجه کند، آتش عشق در دلش شعله‌ور می‌شود و احساساتش به شدت فوران می‌کند.
رویت از زلف عنبرین مه راحلقه بندگی به گوش نهد
هوش مصنوعی: چهرهات مثل ماهی است که زلفهای خوشبو و مشکیاش را به عنوان نشانهای از بندگی بر گوشش قرار داده است.
سرو ثابت قدم به پیش قدتنتواند که پا به هوش نهد
هوش مصنوعی: هیچ درختی به استواری تو نمیتواند به اندازه تو قد برافراشته و محکم بایستد.
خلق را لعلت از شکر بکشدخونبها بر شکر فروش نهد
هوش مصنوعی: مردم به خاطر زیبایی و ارزشگذاری بر آن، از شکر دندانگیر ناامید میشوند و هزینهی خونبها را بر دوش فروشندهی شکر میگذارند.
نیش زنبور غمزه تو خورداز لبت هر که دل به نوش نهد
هوش مصنوعی: هر کسی که دلش را به لبخند و زیبایی تو بسپارد، طعم تلخ غم و درد را مانند نیش زنبور احساس خواهد کرد.
شد خیال تو راست با خسروروزی از کج نهد، به دوش نهد
هوش مصنوعی: یاد تو به حقیقت پیوسته و به مانند خسرو، روزی از راهی ناهموار بر دوش خودش مینهد.