شمارهٔ ۱۰۰۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و دردهای عاشقانه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که اگر خود را بخواهد، هیچکس به زیبایی‌های دیگری توجه نخواهد کرد. خط و ویژگی‌های محبوبش بر دل‌های عاشقان اثر می‌گذارد و باعث ناراحتی و غم آن‌ها می‌شود. شاعر از محبوبش می‌خواهد که به او غمزه نزند، زیرا این کار درد او را بیشتر می‌کند. او تاسف می‌خورد که با وجود درد و جدایی، کسی نمی‌تواند به او کمک کند و در نهایت می‌گوید که هیچ سودی در زندگی‌اش باقی نمی‌ماند. شاعر در تلاش است تا احساسات عمیق خود را نسبت به محبوبش بیان کند و نشان دهد که عشقش چه اثرات شدیدی بر او گذاشته است.
تو گر خویشتن را بخواهی نمودکسی سرو و گل را نخواهد ستود
هوش مصنوعی: اگر بخواهی به خودت بپردازی و هویت واقعیات را بشناسی، کسی دیگر به زیبایی‌های ظاهری مانند سرو و گل توجه نخواهد کرد.
خطت کز لبانت برآورد سربرآورد از جان عشاق دود
هوش مصنوعی: خطی که از لبانت سرچشمه میگیرد، مانند دودی است که از جان عاشقان برمیخیزد.
به خون کسان آستین بر زدیندانم کرا دست خواهی نمود
هوش مصنوعی: با ریختن خون افراد بیگناه، نمیدانم به چه کسی و با چه نیتی کمک خواهی کرد.
به بازی مزن غمزه بر جان منکه کس تیغ بر دوستان نازمود
هوش مصنوعی: به من ننگر با آن چشمان فریبنده، زیرا هیچکس بیسبب به دوستانش آسیب نمیزند.
ز هجرم چه پرسی که یارب مبادز صبرم چه گویم که هرگز نبود
هوش مصنوعی: از غم دوری من چه میپرسی! ای خدا، نکند که از صبر من بپرسی؛ زیرا هرگز صبر نداشتم.
وزین آشناییم دستی مگیرکه سیلاب چشمم ز جا در ربود
هوش مصنوعی: از این آشنا دست مرا مگیر، زیرا اشکهای من به شدت میریزد و باعث می‌شود که همه چیز به هم بریزد.
ز غم ناتوانم، شفایی ببخشازان پس که من مرده باشم، چه سود؟
هوش مصنوعی: از غم و اندوهی که دارم ناتوان شدهام، لطفاً بعد از اینکه من از دنیا رفتم، به من شفایی بده، زیرا بعد از مرگم چه فایدهای دارد؟
تو با آنکه گفت کسی نشنویولی گفت خسرو بیاید شنود
هوش مصنوعی: با اینکه گفتی کسی نشنود، اما خسرو به آمدن او را خواهی شنید.