شمارهٔ ۱۰۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از غم و اندوهی که از جدایی معشوقش دارد صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که اشک‌هایش تنها سرخ گل تولید می‌کنند و کسانی که عطر این گل را استشمام کنند، به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرند. همچنین به زیبایی بوسه‌های لب معشوق اشاره می‌کند که باعث شگفتی دلش می‌شود و او را سرزنده می‌کند. شاعر از درد و رنجی که به خاطر جدایی از معشوق تحمل می‌کند، سخن می‌گوید و بیان می‌کند که رغم این درد، عشقش به معشوق همچنان پابرجاست. در نهایت، او اشاره می‌کند که هر مو از سر معشوقی که غم جدایی را به دوش می‌کشد، می‌تواند به آواز عشق تبدیل شود.
از اشک من به کویت جز سرخ گل نرویدزان گل که بویت آید، میرد کسی که بوید
هوش مصنوعی: از اشک من اگر به کوی تو گل سرخی روید، چون بوی تو را میشنود، آن گل جان میسپارد و میمیرد.
جایی که از لب تو باران بوسه بارددل غنچه غنچه خیزد، جان خوشه خوشه روید
هوش مصنوعی: به جایی اشاره دارد که لبهای تو مانند بارانی از بوسهها میبارند و دلها به مانند غنچهها شکوفا میشوند، جان انسان نیز به صورت خوشههای خرما رشد و نمو می‌کند.
چشمم که خورد خونم، از بس که خون گرفتشخود ریخت خون خود را بی آنکه کس نجوید
هوش مصنوعی: چشمم آنقدر خونم را خورد که خودش خونش را ریخت، بیآنکه کسی برایش دغدغهای داشته باشد.
جانم فداش، چون او خود را به خشم سازدبا جمله در حکایت با من سخن نگوید
هوش مصنوعی: عزیز من، جانم فدای او، زیرا وقتی او خشمگین می‌شود، با هیچکس درباره ما صحبت نمیکند.
زین غم که از جدایی خسرو به سینه داردشاید که بر تن او هر موی او بموید
هوش مصنوعی: به خاطر غم جدایی از خسرو، شاید هر موی او به نوعی نشاندهنده این اندوه باشد.