شمارهٔ ۱۰۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دلنشینی هوای بوستان اشاره می‌کند و از احساسات آدمی نسبت به طبیعت و عشق سخن می‌گوید. صبحگاهان، غنچه‌ها به عشق باده دست می‌زنند و سرخی گل‌ها گواه بر احساسات درونی‌شان است. دل‌بستگی غنچه‌ها به گل‌ها و ناله‌های بلبلان از عشق و دلتنگی حکایت می‌کند. شاعر بر این نکته تأکید دارد که در حال حاضر زمان شادی و مستی است و باید از توبه‌کردن دست کشید و از زیبایی‌های زندگی لذت برد.
هوای بوستان خوش گشت و باده لطف جان داردکنون هر کس که جان دارد، هوای بوستان دارد
هوش مصنوعی: فضای باغ بهاری و زیبا شده و نوشیدنی دلنشینی جان را سرشار کرده است. اکنون هر کسی که زندگی و عشق دارد، مشتاق فضای باغ و شادابی آن است.
سحرگه بکر غنچه ها باده ها خورده ست در پردههمه سرخی رو بدهد گواهی، گر نهان دارد
هوش مصنوعی: صبح زود، گلهای تازه شکوفا شده، شراب مینوشند و در پس پرده، همه سرخیشان گواهی از این شادی میدهد، اگرچه ممکن است چیزی در دل پنهان داشته باشند.
کنون دل بستگی غنچه با گل، کی نهان ماند؟که هرچ اندر دل غنچه ست سوسن بر زبان دارد
هوش مصنوعی: اکنون ارتباط عمیق غنچه با گل، دیگر پوشیده نخواهد ماند؛ زیرا هر آنچه در دل غنچه وجود دارد، روزی به زبان سوسن خواهد آمد.
ازان هر لحظه بینی تازه تر داغ دل لالهکه بلبل روز تا شب ناله های عاشقان دارد
هوش مصنوعی: در هر لحظه، داغ دل لاله را تازهتر میبینی، چرا که بلبل از صبح تا شب به ناله‌های عاشقان میپردازد.
رها کن تا ترا بینم، گرم جان می رود، گو روکه مشغول جمالت کی سر تشویش جان دارد؟
هوش مصنوعی: بگذار از تو دور شوم تا بتوانم تو را ببینم، در حالی که جانم در حال رفتن است. بگو، برو که وقتی درگیر زیبایی تو هستم، دیگر فکری برای نگران شدن از جانم ندارم.
زمان مستی ست، اکنون توبه از توبه بکن خسروبه کار امروز ساقی و می چون ارغوان دارد
هوش مصنوعی: الان زمان شادی و خوش گذرانی است، پس بهتر است از توبه و دوری از می پرهیز کرده و از زندگی و لذتهای آن بهرهمند شوی، چون امروز روز خودجوشی و شادابی است.