شمارهٔ ۱۰۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که دل به زیبایی‌های او نمی‌تواند بسپارد. آرزوی عزیزان به رنگ و بوهایی که او دارد، تنها با یاد لب‌های او زنده است. اگرچه دلش می‌خواهد در زیر پای او خاک شود، اما همچنان آرزوهایش را فراموش نمی‌کند. شاعر لطافت اشک خود را با زیبایی درخت سرو مقایسه می‌کند و می‌گوید که این احساسات وی نتایج عمیق‌تری از عشقش به معشوق دارد. در نهایت، او از قدرت عشق خود سخن می‌گوید و ابراز امیدواری می‌کند که دعای محبت او از بین نرود.
دل از رخ تو به گل های تازه رو نرودکه آرزوی عزیزان به رنگ و بو نرود
هوش مصنوعی: دل هیچگاه از زیبایی چهرهی تو دور نمیشود؛ زیرا آرزوها و امیدهای عزیزان هرگز محو نمیشوند و رنگ و بوی خود را حفظ میکنند.
کسی که یاد لبت هر دمش گلوگیر استنه می که چشمه حیوانش در گلو نرود
هوش مصنوعی: کسی که به یاد لب‌های تو همیشه در حال دلتنگی و غم است، هرگز نمی‌تواند از خوشی و شادابی زندگیش بهرهمند شود.
خطی کشیده به افسون به گرد روی تو حسنکه هر دلی که درو شد به هیچ سو نرود
هوش مصنوعی: خطی زیبا و جادویی بر دور چهره تو نقش بسته است، که هر دلی که به آن جذب شود، دیگر نتواند به سوی دیگری برود.
به زیر پای توام آرزوست خاک شدناگر چه خاک شوم، نیزم آرزو نرود
هوش مصنوعی: من همیشه آرزو دارم که زیر پاهای تو باشم، حتی اگر به خاک تبدیل شوم، آرزویم برای همیشه با من خواهد بود.
لطافتی نه چنین دارد آب دیده منوگرنه سرو من اندر کنار جو نرود
هوش مصنوعی: چشمان من چنین لطیف و زیبا نیستند، وگرنه اگر چنین بودند، سرو زیبای من در کنار رودخانه نمیرفت.
ز سینه جان به همه حال چون بخواهد رفتدریغ باشد، اگر زیر پای او نرود
هوش مصنوعی: اگر جان انسان به هر دلیلی بخواهد از سینه بیرون برود، جای تأسف است که در این لحظه، کسی زیر پای او نباشد.
ازان پری نبرم جان خسروا، ز لبمدعای دولت شاه فرشته خو نرود
هوش مصنوعی: من از آن پری زیبا دل نمیکنم و دعای خوشبختی شاهی مهربان از لبم نمیرود.