شمارهٔ ۱۰۶۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اشتیاق و امید به دیدار یک جوان نازنین است که نویسنده به آن دلبسته است. او آرزو دارد که با آمدن این پسر، درد و غم‌هایش درمان شود. هرچند در دلش او را نیکو می‌داند، به نوعی او را بلایی هم می‌بیند که به دلش افتاده است. شاعر از زیبایی‌های او و تأثیرش بر دیگران صحبت می‌کند و می‌گوید که برای رسیدن به او، حتی جان خود را نیز می‌فروشد. همچنین به زخم‌های ناشی از جدایی و غم‌های حاصل از دوری اشاره می‌کند و در نهایت آرزویش این است که زلف‌های او را نزد خود داشته باشد تا شاید دلش آرام گیرد. در کل، این شعر توصیف می‌کند که عشق و اشتیاق با چه شدت و عمق در دلش وجود دارد.
شبی گر آن پسر نازنین به ما برسدبود امید که بر درد ما دوا برسد
هوش مصنوعی: اگر آن پسر دوستداشتنی شبی به ما برسد، امیدواریم که برای دردهایمان درمانی بیابد.
چه گویمش که بلایی ست او به نیکوییچنان بلای دل، ای کاشکی به ما برسد
هوش مصنوعی: میخواهم بگویم که او مصیبتی است به زیبایی، مانند آسیبهایی که دل به آن گرفتار میشود. ای کاش این درد و عذاب به ما هم برسد.
رود کرشمه کنان در ره و هزار چو منبمرده باشد هر سو، به خانه تا برسد
هوش مصنوعی: رود به آرامی و زیبایی در مسیر خود جریان دارد و هر جا که من و امثال من بیجان و خسته باشیم، او به راه خود ادامه میدهد تا به خانهاش برسد.
عمامه کج نهد و بس که پیچ پیچ کندبه هر دل از خم او پیچشی جدا برسد
هوش مصنوعی: فتنۀ کجرفتاری او به اندازهای است که هر کسی تحت تأثیر آن قرار میگیرد و از آن خمیدگی، حس و حال متفاوتی به دست میآورد.
ز بهر خوبان گویند «جان خود بفروش »هزار بار فروشم، اگر بها برسد
هوش مصنوعی: برای خوبان میگویند که «جانی که داری را بفروش»، من هزار بار هم این کار را میکنم، اگر بهای آن به ارزش برسد.
بیار زلف دلاویز تا به سینه نهمدل ز جای برفته مگر به جا برسد
هوش مصنوعی: بیا زلف زیبایت را بیاور تا قلبی را که از جایش کوچ کرده دوباره به جای خودش برگردانم.
جفای برشکنی های تو مرا بشکسترو مدار که بر خسرو آن جفا برسد
هوش مصنوعی: رفتارهای نادرست و بیمهری تو باعث شد که من بشکنم و نتوانم تحمل کنم. امیدوارم که آن ناملایمتیها به کسی که لایق است، نرسد.