شمارهٔ ۱۰۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های ظاهری و باطنی محبوب سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را در قالب تصویرسازی‌های زیبا بیان می‌کند. عشق او چنان عمیق است که حتی از خون دلش نیز برای دیدن معشوق مایه می‌گذارد. همچنین، او تصریح می‌کند که چشمش از خواب راحتی برخوردار نیست، زیرا همیشه در فکر محبوب است. در نهایت، شاعر به غم و اندوه از دوری معشوق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این احساسات همچنان او را درگیر کرده‌اند.
ای رخت از مه جهان آرای تروی لبت از می نشاط افزای تر
هوش مصنوعی: ای چهرهات زیباتر از هر زیبایی در جهان، و لبهایت شادابیات را بیشتر از شراب افزایش می‌دهد.
تر کنم جان در رهت چون ره رویکاب می ریزد ازان بالای تر
هوش مصنوعی: مراقبتی که در عشق تو دارم به حدی است که جانم را در راه تو فدای میکنم، زیرا عاشق هر چه از محبوبش میبیند، شادش می‌کند و به سویش میکشاند.
مانده گشتی ار چه از خون دل ریختنخوی بریز از عارض زیبای تر
هوش مصنوعی: اگرچه از درد دل زیاد گریه کردهای، اما هنوز هم میتوانی زیباییات را به نمایش بگذاری و از آن بهرهبرداری کنی.
خون خود جویم همی، تا در تو دیداز که؟ زین چشم جگر پالای تر!
هوش مصنوعی: من پیوسته در جستجوی خون خودم هستم، تا از وجود تو درک کنم که از چه کسی آمدهام. این چشم بیشتر از جگرم پالایش یافته است!
مردم چشمم نیاساید ز خوابزانکه هستش روز تا شب جای تر
هوش مصنوعی: چشم مردم بر خوابم نمیخوابد، زیرا روز تا شب جای ترس و نگرانی است.
در غمت آب از سر خسرو گذشتگر چش از دریا نگشتی پای تر
هوش مصنوعی: غصه و اندوه تو به قدری شدید است که حتی آب از سر خسرو (شاه) گذشته است. اگر تو هم به اندازهی امواج دریا غمگین میشدی، پای تو هم خیس میشد.