شمارهٔ ۱۱۱۰ - امیرخسرو دهلوی

منم به خانه، تن اینجا و جان به جای دگربه دل تویی وسخن بر زبان به جای دگر

به بوستان روم از غم، ولی چه سود که هستدلم به جای دگر، بوستان به جای دگر

کجا به کوی تو ماند نسیم باغ بهشتزمینست جای دگر، آسمان به جای دگر

چو جان دهم نرود دل به کویت، ار چه برندسگان کوی تو هر استخوان به جای دگر

نشان ز کوی تو پرسند و من ز بس غیرتتو جای دیگر و گویم نشان به جای دگر

مگو که یار دگر کن، کنم اگر بینمنظافتی که تو داری همان به جای دگر

بگو، چگونه توان گفت زنده خسرو راکه او به جای دگر ماند و جان به جای دگر