شمارهٔ ۱۱۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و نیازهای عاطفی خود سخن می‌گوید. او ابراز می‌کند که به عشق و زیبایی معشوق نیاز دارد و در تلاش است تا شروعی برای عشقش پیدا کند. شاعر همچنین به یاد خاطراتش با محبوبش می‌افتد و احساس می‌کند که غمزه‌های او دوباره او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او خواستار خوشبختی و روشنایی در زندگی‌اش است و به دنبال کسی می‌گردد که همچون خودش عاشق باشد. در نهایت، شاعر به زیبایی و آواز خوش محبوبش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد تا در عالم عشق، سرنوشتش را رقم بزند.
ای سرم را به خاک پات نیازعاشقی را ز سر کنم آغاز
هوش مصنوعی: سرم را به خاک پای تو میسایم و عشق تو را از همین جا شروع میکنم.
جان ز نازت نمی شکیبد و نیستچاره ای چون برآمده ست نیاز
هوش مصنوعی: جانم از زیباییهای تو سیراب نمیشود و هیچ راهی ندارم، چون نیاز من به تو برآمده است.
گفتی، از من نهان مکن رازتکسی شنیدی که من نگفتم راز؟
هوش مصنوعی: تو گفتی که از من هیچ رازی مپرس و کسی نشنیده که من چیزی دربارهات بگویم.
یادم آید ز زلف او، ای دلبازگویی به ما شب است دراز
هوش مصنوعی: من هنوز به یاد دارم که چگونه زلف او را مینگریستم، ای دل، دوباره برای ما بگو که شب همچنان طولانی است.
گوشه می گیرم از کمان تو، لیکمی زند غمزه تو تیرم باز
هوش مصنوعی: من از تیر نگاه تو به گوشه میروم و فرار میکنم، اما با این حال همچنان تیر محبت تو به قلبم میزند.
یک دم، ای بخت، باز روشن کنچشم محمود را به پای ایاز
هوش مصنوعی: یک لحظه، ای سرنوشت، نور چشمان محمود را دوباره بر پای ایاز بتابان.
خسرو، آواز خوب دارد دوستکیست کاو نیست عاشق آواز؟
هوش مصنوعی: خسرو صدای خوبی دارد، کسی که این صدا را نپسندد، به احتمال زیاد عاشق صدای زیبا نیست.