شمارهٔ ۱۱۷۴

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت فردی می‌پردازد که مانند یاسمن است. او از فتنه و دلبری آن شخص می‌ترسد و به زهد و توبه‌هایی که به خاطر این عشق باطل شده‌اند، اشاره می‌کند. شاعر از دوری و غیبت آن فرد رنج می‌برد و نگران نازکی و لطافت اوست. همچنین به رقیبانش هشدار می‌دهد که به او نزدیک نشوند و به شیوه‌ای خواستار فاصله‌گیری از کین و حسادت می‌شود. در انتها، او به یادآوری احساسی که در یک نگاه از طرف آن شخص به دست آورده است، می‌پردازد و بیان می‌کند که با یک نظر، دلش را باخته و نمی‌خواهد دوباره از او دور شود.