شمارهٔ ۱۱۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی‌های زندگی و لذت‌های آن می‌پردازد. شاعر از هوای خوش، باران لطیف و حالاتی چون مستی و عشق سخن می‌گوید. او به تذکر زاهدانی اشاره می‌کند که از لذت‌های جهان بی‌خبرند و بر اهمیت باده و محبت تأکید می‌نماید. همچنین بیان می‌شود که عشق و زیبایی در زندگی نیازمند شناخت و تجربه‌اند و بدون وجود معشوق، دل آدمی آرام نمی‌گیرد. در نهایت، شاعر به چالش‌ها و بلایای عشق نیز اشاره می‌کند که هرچند دردناک هستند، اما از ارزش و زیبایی خاصی برخوردارند.
ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوشساقی مست داده به مستان صلای خوش
هوش مصنوعی: ابر هوا را دلپذیر کرده و زمان نیز خوش است. ساقی به مینوشان شادی و نشاط بخشیده و فریادهای خوشی برپا کرده است.
باران خوش رسید و حریفان عیش راگشت آشنای جان و زهی آشنای خوش
هوش مصنوعی: باران دلنشینی آمد و دوستان لذت را به خوبی شناختند و از این آشنایی خوشحال شدند.
امروز پارسایی زاهد زبی زریستکو زر که بی خبر شود آن پارسای خوش
هوش مصنوعی: امروز شخص متعهدی از زاهدان بدون زینت و زیور است، کسی که از داشتن زر و زینت بیخبر است و به خوشی و آرامش زندگی می‌کند.
آن کس ز هوشیاری عقل است بی خبرکز باده بی خبر نشود در هوای خوش
هوش مصنوعی: کسی که از هوشیاری عقل بهرهمند است، از سر مستی بیخبر می‌شود و در دنیای لذتبخش، نمیتواند متوجه حال خود شود.
گر چه دعای توبه خوش است، ای فرشته، هانتا سوی آسمان نبری این دعای خوش
هوش مصنوعی: اگرچه دعای توبه زیبا و دلنشین است، اما ای فرشته، مراقب باش که این دعا را به سوی آسمان نفرستی.
مستان عشق را دل و جان وقف شاهد استحجت ز خط ساقی و مطرب گوای خوش
هوش مصنوعی: عاشقان، تمام دل و وجودشان را به خاطر معشوق گذاشتهاند و دلیل این کار آن است که نشانههایی از عشق و زیبایی در دست ساقی و نوازنده وجود دارد.
بی روی خوب خوش نبود دل به هیچ جاگل گر چه خوبرو بود و باغ جای خوش
هوش مصنوعی: بدون وجود چهرهی زیبای محبوب، دل در هیچ جایی شادمان نیست، حتی اگر گلها زیبا باشند و باغ هم مکان دلپذیری باشد.
عشق بتان، اگر چه بلایی ست جانگدازخسرو به جان و دیده خرید این بلای خوش
هوش مصنوعی: عشق به معشوقان، هرچند که درد و رنجی عمیق به دنبال دارد، خسرو برای جان و دلش این درد زیبا را پذیرفت.