شمارهٔ ۱۱۸۲
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و اشتیاق به یک معشوق اشاره دارد. شاعر از نسیم می‌خواهد تا او را به حرم محبوب برساند و از خاک پای او بوسه بزند. او تحیت‌هایی به محبوب می‌فرستد و ابراز می‌کند که عشق و غم او را در دل حس می‌کند. شاعر به تشنگان تشنگی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توانند آب زندگی را از قلم او بیابند. همچنین به داغ عاشقی و درد و غم دل خود اشاره دارد و از آن می‌گوید که بعضی‌ها به جای بیان احساسات واقعی، از درد و رنج عشق فقط اسم می‌برند.整体적으로 این شعر بیانگر عمق عشق و احساسات واقعی در ارتباط با معشوق است.
گر، ای نسیم، ترا ره دهنده در حرمشببوسی از من خاکی نشانه قدمش
هوش مصنوعی: ای نسیم، اگر تو را در حرم او راهم بدهند و مرا به یادش برسانی با بوسهای بر خاک آنجا، نشانهای از قدمش میشوم.
بخوان به حضرت او زینهار از سر سوزتحیتی که نوشتم، همه به خون رقمش
هوش مصنوعی: به او دعا کن و از دل آکنده از احساسات و دردهایی که دارم، هر آنچه نوشتم به خاطر عشق و احترام به اوست.
ز بعد عرض تحیت اگر به ما برسدغریب تا نشماری ز غایت کرمش
هوش مصنوعی: اگر بعد از سلام و احوالپرسی، میهمان غریبی به ما برسد، از آن قدر محبت و سخاوتی که دارد، انتظاری برای شمردن و محدود کردنش نخواهد بود.
میان دلبر و دل حاجت رسالت نیستولیک هم بنوشتیم ماجرای غمش
هوش مصنوعی: بین دلبر و دل، نیازی به واسطه نیست، اما ما داستان غمش را نوشتهایم.
به تشنگان بیابان بحر باز رسانکه آب خضر نیابی ز رشحه قلمش
هوش مصنوعی: به تشنگان بیابان بگو که حتی اگر تشنه باشند، نمی‌توانند آب خضر را از نوشتههای قلم پیدا کنند.
طراز زر نبود زیب جامه عشاقبر آستین بود از داغ عاشقی علمش
هوش مصنوعی: جلوه زرنگار و زیوری که در جامه عاشقان است، به خاطر داغ عشق بر دستان آنها نمایان است.
ز خون دیده خسرو عجب مدار که خلقبه جای نقل جگر می دهند دمبدمش
هوش مصنوعی: از اشکهای خسرو تعجب نکن، زیرا مردم به جای گفتن داستانها، هر لحظه جگر خود را میسوزانند.