شمارهٔ ۱۱۸۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جاذبه فردی می‌پردازد که شاهد آن هستیم. شاعر از لطافت و نیکویی این شخص سخن می‌گوید و احساس شادی و شگفتی که از حضور او دریافت می‌کند. همچنین اشاره به دیگر عناصر طبیعی چون خورشید و ماه دارد که در مقایسه با این زیبایی کم‌رنگ‌ترند. شاعر از عشق و وابستگی‌اش به این شخص می‌گوید و غم و شادی‌هایش را توصیف می‌کند. در نهایت، او بیان می‌کند که این عشق و وابستگی حتی در غم و اندوه نیز او را خوشحال می‌کند و به نوعی بر رویش تأثیر مثبتی دارد.
کسی که هست نظر بر جمال میمونشزهی نشاط دل و طالع همایونش
هوش مصنوعی: کسی که به زیبایی میمونش نظر می‌کند، دلش شاد و بختش نیکوست.
در آب خضر که محلول اوست مایه لطفکه در لطافت محلول ریخت بی چونش؟
هوش مصنوعی: در آب خضر که نشاندهنده حیات و استقامت است، لطف و زیباییای وجود دارد که در لطافتش هیچ چیزی بر آن برتری ندارد.
هوس ندید که خورشید و ماه خاک شونددر آن زمین که زند گام سم گلگونش
هوش مصنوعی: در آن سرزمینی که قدمهای سمین گلگونش بر آن مینشیند، آرزو نمیکند که خورشید و ماه تبدیل به خاک شوند.
به یک حدیث کند تلخی غمش همه محوچو زهر ناب که جادو کند به افسونش
هوش مصنوعی: با یک روایت، غم او آنقدر تلخ است که مانند زهر خالص کاملاً انسان را تحت تاثیر قرار میدهد و با جادوی خود، همه چیز را محو می‌کند.
غلام آن نفسم کامدم به خانه اوبه خشم گفت که از در کنید بیرونش
هوش مصنوعی: غلام نفس من، وقتی به خانه او رسیدم، با خشم گفت که او را از در بیرون کنید.
ز غمزه گر چه کشش بی دریغ می کند اوحیات خواهم با او همه برافزونش
هوش مصنوعی: با وجود اینکه او با نگاه خود بسیار کشش و جذبه دارد، من امیدوارم زندگیام را با او هر چه بیشتر پر بار کنم.
وصال عشق به صدق آن بود که چون لیلیبه خاک رفت، در آغوش خفت مجنونش
هوش مصنوعی: وصل واقعی عشق وقتی است که مانند لیلی، معشوق در خاک خوابیده باشد و عاشقش مجنونواره در آغوش او استراحت کند.
خوشم ز گریه چشمم، اگر چه غم زایدز چاشنی مفرح ز در مکنونش
هوش مصنوعی: من از اشک چشمم خوشحالم، هرچند که غم از آن برمیخیزد؛ اما این احساس تلخ در عمق وجودش، شادیهایی هم دارد.
شد از تو خون دل خسرو آب، شادم، از آنکنماز از خوی پا شستن تو شد خونش
هوش مصنوعی: از دل خسرو به خاطر تو خون گریستم، اما خوشحالم که نماز شستن پاهایت به همین اندازه برایم ارزشمند است.