شمارهٔ ۱۱۹۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است و احساسات عاشقانه را به تصویر می‌کشد. شاعر از زلف‌های پریشان و تاثیر آن بر جان و دل خود سخن می‌گوید. هر رشته مو مانند زنجیری هزاران جان دارد که عاشق را به خود می‌کشاند. همچنین، شاعر به تماشای خاکی که از کوی معشوق برمی‌دارد، اشاره می‌کند و عشق و اشتیاقی را که در دل دارد، بیان می‌کند. او همچنین به گفتار معشوق اشاره می‌کند که همچون آبی حیات‌بخش، در دل شاعر نفوذ می‌کند. شاعر حس می‌کند بدون وجود معشوق، زندگی تلخ و بی‌معناست. در نهایت، او به حالت ناپایداری عاشقانه و درد دل خسرو اشاره می‌کند که هرچند گهگاهی هوش دارد، اما از عشق مردم دزدیده شده است و به همین خاطر به درد و رنج دچار است.
زلفت که باد از هر طرف گه گه پریشان داردشهر مو که برباید ازو زنجیر صد جان داردش
هوش مصنوعی: زلف تو همچون بادی است که از هر سو آن را به هم میریزد. هر مویی که از سر زلفت جدا شود، به مانند زنجیری، زندگیهای بسیاری را به خود جذب می‌کند.
جوری که هر دم می کند، گر مردمی باشد دروآخر ز چندان کرده ها وقتی پشیمان داردش
هوش مصنوعی: اگر کسی انسانیت داشته باشد، در هر لحظه که به کاری میپردازد، در نهایت از تمام کارهایی که انجام داده، اگر پشیمان شود، باید به نتیجهاش فکر کند.
خاکی که از کویت برم، در دیده پنهانش کنممفلس که یابد گوهری ناچار پنهان داردش
هوش مصنوعی: خاکی که از محل تو به دست میآورم، در دیدهام پنهانش خواهم کرد، زیرا کسی که بیپول و بیچیز است، به ناچار باید گوهری را که دارد، پنهان نگهدارد.
گفتار تو کاید برون از جان و در جان در رودمردم کش است از چه لبت، گر آب حیوان داردش
هوش مصنوعی: سخن تو تاثیر عمیقی بر روح انسان دارد و به درون او نفوذ می‌کند. مردم از همین اثر کلام تو است که به سمت تو جذب میشوند، چرا که اگر لبانت مانند آب حیات باشند، قادر به سیراب کردن روحها هستند.
دور از من آن کو دور شد از چون تویی نزدیک منتلخ است عیشش در فلک در شکرستان داردش
هوش مصنوعی: اگر کسی از من دور شود، زندگیاش در آسمان و در دنیای شیرینی، ناخوشایند است. چون بودن تو در کنار من، شیرینی زندگیام را دوچندان می‌کند.
پروانه ای کش ناگهان شمعی به مهمان در رسدخود را مگر بریان کند، دیگر چه مهمان داردش؟
هوش مصنوعی: پروانهای که به یکباره به شمع میرسد، به خاطر حضور در جمع مهمانی، خود را میسوزاند. دیگر چه مهمانی برای او باقی مانده است؟
بیچاره خسرو را گهی هوش همی باشد، ولیهوشی که از مردم برد گو تا به سامان داردش
هوش مصنوعی: خسرو بیچاره گاهی هوش و حواسش را دارد، اما هوش او به قدری فانی است که از تمام مردم برمی‌دارد تا به یک شرایطی برسد که بتواند آن را حفظ کند.