شمارهٔ ۱۲۰۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به طلب بخشش از معشوق می‌پردازد و از او می‌خواهد تا زیبایی‌های خود را به او نشان دهد و غم و درد دل او را پُر کند. او از معشوق می‌خواهد که با یک نگاه یا گره‌ای از مویش، جان او را شاد کند و از سختی‌های زندگی بکاهد. شاعر به تأثیر نگاه معشوق بر دل عاشقان اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر چشمان او آسیب‌هایی به دیگران بزنند، باز هم او به عشق و زیبایی‌های معشوق نگاه می‌کند و از این رو خواهان بخشش است. در کل، این ابیات بیانگر عشق عمیق و نیاز به محبت و زیبایی است.
دیده را زان سبزه نو رسته نوروزی ببخشسینه را زان غمزه خون خواره دلدوزی ببخش
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی سبزههای نو بهاری، چشمانم را روشن کن و به خاطر زخمهایی که غمزهات بر سینهام گذاشته، دلم را التیام بخش.
یک طرف بنما ز روی و یک گره بگشا ز زلفمرده ام، از زندگانی یک شبانروزی ببخش
هوش مصنوعی: به من یک نگاه ساده کن و یک گره از موهای پریشانم باز کن. اجازه بده یک روز و شب از زندگیام را دوباره تجربه کنم.
از پس سالی نمودی رو، مکش تا بنگرمور حقیقت خواهیم کشتن، یک امروزی ببخش
هوش مصنوعی: پس از یک سال تو را میبینم، خواهش میکنم که مرا نکش تا ببینم اگر حقیقت داریم، یک روزی را به من ببخش.
خامی آن کس که دید آن روی چون آتش نسوختیارب، افسرده دلان را در جگر سوزی ببخش
هوش مصنوعی: آن کسی که زیبایی آن چهره را ببیند و همچون آتش نسوزد، نادان است. ای God، به دلهای افسردهام رحم کن و سختیها را از آنها دور کن.
گر بد آموزی کند چشمت که بستان جان خلقجان خسرو را علی الرغم بدآموزی ببخش
هوش مصنوعی: اگر چشمانت به بدی آموزش ببینند و این بدآموزی باعث شود که جان مردم را بستانند، باید با وجود این بدآموزی جان خسرو را ببخشایی.