شمارهٔ ۱۲۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دلدادگی می‌گوید و به بیان احساسات عمیق خود نسبت به محبوبش می‌پردازد. او بیان می‌کند که دلش از بدنش جدا شده و تنها در دلدار است. در ادامه، شاعر به یادآوری محبوبش می‌پردازد و می‌خواهد که یادش همیشه در دلش باقی بماند. در عین حال، او به زیبایی‌های شهر و گل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که عشقش را در هر جا که باشد، در دل خود حس می‌کند. همچنین، او تأکید می‌کند که نمی‌تواند از محبوبش جدا شود و حاضر است برای او قربانی کند. نهایتاً، شاعر به این نکته می‌رسد که چه در کعبه و چه در بتخانه، عشق او همیشه در دلش باقی خواهد ماند.
دل رفت ز تن بیرون دلدار همان در دلافتاد سخن در جان گفتار همان در دل
هوش مصنوعی: دل از بدن بیرون رفت و به معشوق رسید، همانجا در دل، گفتوگو آغاز شد و کلمات جان گرفتند.
گفتم بکنم یادش ماند که بماند جانشد کیسه همه خالی طرار همان در دل
هوش مصنوعی: گفتم به یادش بمانم تا خودم را حفظ کنم، اما حالا جانم مانند کیسهای خالی شده است و درد و غم در دل دارم.
یک شهر پر از خوبان ده باغ پر از گلهاصد جای نهم دیده، دلدار همان در دل
هوش مصنوعی: یک شهر پر از افراد نیکو و دهستانی پر از گل‌ها دارم. در هزار جا میتوانم چشم به دلبرم بدوزم، اما او همیشه در قلبم قرار دارد.
قربان شومی بهرش کافزون شودی عمرشبا جان خود این خواهم، با یار همان در دل
هوش مصنوعی: من حاضر هستم تا به خاطر بدیهای او قربانی شوم و عمرش را با جان خودم افزایش دهم، فقط میخواهم که با دوست خود در دل بمانم.
نی بگسلم از مویش کز شرم مسلمانیتن را به نماز آرم، زنار همان در دل
هوش مصنوعی: موهایم را به خاطر شرم از مسلمان بودنم به نماز میزنم، اما با اینکه ظاهراً مسلمانم، هنوز زنار را در دل دارم.
در کعبه و بتخانه هر جا که رود خسرودل باد ز تو بدخو، دیدار همان در دل
هوش مصنوعی: خسرو دل در هر مکانی که برود، همچون کعبه و بتخانه، تنها یاد و تصویر تو را در دل خود دارد و به یاد تو دچار بد حالی میشود.