شمارهٔ ۱۲۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و عاشقانه فرد اشاره دارد. او در دل خود، عشق و محبت به محبوبش را درگیر کرده و به طور مداوم او را در خواب و خیال خود می‌بیند. شاعر از درد فراق و حسرت‌های خود می‌گوید و به زیبایی‌های محبوبش، به ویژه زلف و رخسارش، اشاره می‌کند. او حس می‌کند که هر چه زمان می‌گذرد، دلش بیشتر ویران می‌شود و عشقش به محبوب همچنان باقی است. در نهایت، این شعر به بیان حسرت و عشق بی‌پایان شاعر به معشوق پرداخته و نشان‌دهنده وابستگی عمیق اوست.
به چشم تر دمی کاندر دل بریانش می‌دارموی اندر خواب و من نزدیک خود مهمانش می‌دارم
هوش مصنوعی: من در چشمان خود اشکی دارم که از دل دردناک او نشأت میگیرد، او در خواب است و من در کنار خود به استقبالش رفتهام و به او اهمیت میدهم.
خیال زلف او را رنجه می‌سازم، بیا، ای جانکه بیرون آید، آنگه چشم بر جولانش می‌دارم
هوش مصنوعی: من به خاطر تصور زلف او ناآرام میشوم، بیا جانم، تا زمانی که او بیرون بیاید، من چشمم را به تماشای حرکتهایش میدوزم.
رخ او بینم و با خویشتن گویم، نمی‌بینمعجایب غیرتی کز خویشتن پنهانش می‌دارم
هوش مصنوعی: وقتی چهرهاش را میبینم، با خودم میگویم که نمیتوانم شگفتیهای حیرتانگیزی را ببینم که به خاطر خودم از او پنهان کردهام.
اگر میرم، فسوسی نیست بر جانم، جز این حسرتکه جان بویش گرفت از بس که اندر جانش می‌دارم
هوش مصنوعی: اگر بروم، چیزی بر جانم نیست که مرا ناراحت کند، جز این حسرت که به خاطر عشقش، جانم سرشار از یاد او شده است.
هنوز از غارت سیمین برآن آخر نمی‌گردددل خسرو که، چندین سال شد، ویرانش می‌دارم
هوش مصنوعی: دل خسرو هنوز به فکر زیبایی سیمین است و با وجود اینکه سالها از این موضوع می‌گذرد، همچنان از فقدان آن زیبایی رنج میبرد و دلش آرام نمیگیرد.