شمارهٔ ۱۲۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردهای عاشقانه اشاره دارد. شاعر از دردهای ناشی از دوری و جدایی صحبت می‌کند و به جفاهایی که در دل دارد، اشاره می‌کند. او از تنهایی و بی‌خبری خود یاد می‌کند و می‌گوید که علیرغم همه این دردها، در نهایت آرامش را در جدایی می‌یابد. شعر به نوعی نغمه‌ی عشق گمشده و شکیبایی در برابر سختی‌ها و جفاهای عشق است.
به رخ خاک درت رفتیم و رفتیمدعای دولتت گفتیم و رفتیم
هوش مصنوعی: ما به خاک درگاه تو رفتیم و دعا کردیم برای خوشبختی و سعادت تو و سپس به راه خود ادامه دادیم.
ز روی خویش کردی دور ما راچو گیسویت برآشفتیم و رفتیم
هوش مصنوعی: از چهرهات ما را دور کردی، مانند گیسوانت که در باد به هم ریخت. ما هم از تو فاصله گرفتیم و رفتیم.
جفاهای ترا با کس نگفتیمدرون سینه بنهفتیم و رفتیم
هوش مصنوعی: آسیبها و بدیهای تو را به کسی نگفتیم، آنها را در دل خود پنهان کردیم و رفتیم.
چو غنچه بس که پر خون شد دل ماچو گل ناگاه بشکفتیم و رفتیم
هوش مصنوعی: دل ما به اندازهی غنچهای پر از احساس و درد است، اما ناگهان مانند گلی که شکوفا میشود، زندگی و شادی را تجربه کردیم و از آن فضا خارج شدیم.
به خود بیرون نمی رفتم از این درولی خود را به در رفتیم و رفتیم
هوش مصنوعی: از این در بیرون نمیرفتم، اما در واقع خودم را رها کردم و به بیرون رفتم.
به عهدت خواب خوش هرگز نکردیمکنون آسوده دل خفتیم و رفتیم
هوش مصنوعی: به وعدهات خیانت نکردیم و هرگز خواب خوشی نداشتیم، حالا بدون نگرانی خوابیدهایم و رفتهایم.
ندارد قوت رفتار خسرومیان سیل خون افتیم و رفتیم
هوش مصنوعی: خسرو توانایی حرکت ندارد و در میان جاری شدن خون، ما به زمین افتادیم و از آنجا گذشتیم.