شمارهٔ ۱۲۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، عاشق به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و از عواطفی که نسبت به او دارد، سخن می‌گوید. او از درد و غم ناشی از عشق خود سخن می‌گوید و می‌گوید که دلش به خاطر عشقش در بند است. شاعر به نوعی به سوگند‌هایی که برای معشوقش یاد کرده اشاره می‌کند و از نگرانی نسبت به فاصله و جدایی با او می‌گوید. او همچنین احساس می‌کند که وجودش وابسته به معشوق است و نمی‌تواند با کسی جز او ارتباط برقرار کند. در نهایت، شاعر امید دارد که به معشوقش برسد و از او می‌خواهد که به جایی برود که او احساس آرامش کند.
ز هر موی تو دل در بند دارمدلم خون گشت، پنهان چند دارم
هوش مصنوعی: از هر موی تو دل من در عشق و وابستگی گرفتار است، و دلم دردناک شده، اما نمیتوانم آلامم را نشان دهم.
به سوگند تو جان را بسته ام، وایکه چندش دل بر این سوگند دارم
هوش مصنوعی: من به خاطر تو جانم را به سوگند تو وابسته کردهام، اما افسوس که دل من هنوز به این سوگند دچار چندش و درد است.
غمت با خویشتن گویم همه شببدینسان خویش را خرسند دارم
هوش مصنوعی: در شبهنگام، تمام غمهایم را با خودم در میان میگذارم و به این ترتیب، خودم را راضی و خوشحال نگه میدارم.
برو جایی که من می دانم، ای بادکه من آنجا دلی در بند دارم
هوش مصنوعی: برو به جایی که من میدانم، ای باد، زیرا در آنجا دل کسی را به خاطر دارم که به او وابستهام.
مرا از صحبت جان شرم باداکه با جز تو چرا پیوند دارم
هوش مصنوعی: من از ارتباط با دیگران شرمندهام، چرا که تنها دل در گرو تو دارم.
دهندم پند گفتار تو در گوشچه گوش خویش سوی پند دارم
هوش مصنوعی: من به سخنان و نصیحتهای تو گوش میدهم، اما آیا خودم هم به نکات و نصایحی که به خودم میدهم توجه میکنم؟
به خسرو ده که من ناداده وامیبر آن لبهای شکر خند دارم
هوش مصنوعی: به خسرو بگو که من نداشتم وامی بر لبهای شیرین و خندان او.