شمارهٔ ۱۲۸۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دل و احساسات عمیق خود سخن می‌گوید و به نوعی از نداشتن مادیات و ابزارهای فیزیکی برای بیان عشق و دردش صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلی ندارد جز خون جگر، و از غم و عشق خود رنج می‌کشد. همچنین به نوعی به ناکامی و فراق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود صبر و تحمل، هیچ وسیله‌ای برای تسکین دردش ندارد. شاعر در نهایت خود را شبیه به خسرو و فرهاد می‌داند که رغم عشق و غمش، چیزی در دست ندارد.
مرا دل ده که من سنگی ندارمبه جز خون جگر رنگی ندارم
هوش مصنوعی: دل مرا بده، چون من سنگی برای تحمل درد ندارم و تنها چیزی که دارم، خون جگر است که رنگی از عشق و رنج به خود گرفته است.
دل من برده ای نیکوش، می داروگر بد داریش جنگی ندارم
هوش مصنوعی: دل من را با زیباییهایت دزدیدهای، اگر شراب دارم که موجب شادیم است، و اگر هم بدی و سختی داری، برایش جنگ و جدال نمیکنم.
سر کویی گرم رسوا کند عشقچو من عاشق شدم، ننگی ندارم
هوش مصنوعی: عشق من را در محلهای مشهور و پرجنبوجوش به شهرت میرساند و حالا که عاشق شدهام، برایم هیچ عیب و ننگی وجود ندارد.
سرود درد خود با خویش گویمکه نالان تر ز خود چنگی ندارم
هوش مصنوعی: من دردهای خود را با خودم میگویم، چون هیچ چیز دیگری که بتواند بیشتر از خودم غمگین باشد ندارم.
ز من تا صبر صد فرسنگ راه استولی من پای فرسنگی ندارم
هوش مصنوعی: من باید برای رسیدن به صبر و تحمل یک راه طولانی را طی کنم، اما من قدرت و استقامت لازم برای پیمودن این فاصله را ندارم.
دهندم پند و با من در نگیردکه من عقلی و فرهنگی ندارم
هوش مصنوعی: به من نصیحت میکنند، اما نمیپذیرم چون احساس میکنم که از نظر عقل و فرهنگ در سطح پایینی هستم.
منم خسرو که از غم کوه فرهادبه سینه دارم و سنگی ندارم
هوش مصنوعی: من خسروی هستم که غم و اندوهی بزرگ در دل دارم، اما هیچ سنگی برای تحمل این درد ندارم.