شمارهٔ ۱۲۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات درونی و تناقضات عاطفی شاعر اشاره دارد. شاعر به بیان غم و اندوه خود پرداخته و می‌گوید که ممکن است چیزی را با دیگران در میان بگذارد، اما در واقع در دل خود این درد را به طور کامل ابراز نکرده است. او به همدلی و شناخت معشوقش اشاره کرده و می‌گوید که حتی اگر سخنانی گفته باشد، در حقیقت زبان گویا نیست و احساسات عمیق‌تری در پشت آن وجود دارد. در نهایت، او به این نکته می‌پردازد که در لحظات خاصی، ارتباطی نزدیک و صمیمی با معشوقش برقرار می‌شود که در آن لحظه‌ها، حقیقت عاطفی به وضوح نمایان می‌شود.
غمت با این و با آن گفتم، نگفتماگر چه ترک جان گفتم، نگفتم
هوش مصنوعی: غم و اندوه تو را با هر کسی مطرح کردهام، اما اینکه چگونه از جانم رنج میبرم، هرگز به زبان نیاوردهام.
ترا جان گفتم، ای دلبر تو دانیکه من این از زبان گفتم، نگفتم
هوش مصنوعی: من به تو گفتم، ای محبوب، خودت میدانی که من این حرف را از روی زبانم زدم، نه از دل.
به خاموشی بکش مسکین منی راچنین ار یا چنان گفتم، نگفتم
هوش مصنوعی: ای مسکین من، اگر چنین یا چنان گفتم که باید خاموش باشی، باید بگویم که نگفتم.
خوش آن لحظه که تو گویی به صد ناز«همین داد کان فلان گفتم، نگفتم »
هوش مصنوعی: لحظهای دلنشین است که تو با ناز و عشوه بگویی: «همانطور که گفتم یا نگفتم، همین حالا هم هست.»
به گوشت گر چه گفتم راز خسروتو گویی «بود آن گفتم، نگفتم »
هوش مصنوعی: اگرچه به تو گفتم راز و داستان شاه را، تو انگار میگویی: «نه، من چیزی نگفتم، فقط همین را گفتم.»