شمارهٔ ۱۲۹۰
هوش مصنوعی: غزل بیانگر حال و هوای عاشق است که از عشق و دوری محبوبش بی‌قرار و نگران است. او در جستجوی کسی است که درد دلش را با او در میان بگذارد، اما هیچ‌کس را محرم نمی‌بیند. او از غم و پریشانی روزگارش می‌گوید و از این که دلش را برده‌اند و ناامید از حال خود است. همچنین، تنها خواسته‌اش محبت محبوبش است و نمی‌تواند این احساسات را با کسی به اشتراک بگذارد.
ز عشقت بیقرارم، با که گویم؟ز هجرت خوار و زارم، با که گویم؟
هوش مصنوعی: از عشق تو بیتاب و ناآرامم، با چه کسی درد دلم را بگویم؟ از جدایی و غم فراق رنج میبرم، با چه کسی این وضعیت را بیان کنم؟
نمی پرسی ز احوالم که چونیپریشان روزگارم، با که گویم؟
هوش مصنوعی: شما از من نمیپرسید که حال و روزم چطور است و چقدر در این دنیا آشفتهام. نمیدانم باید این وضعیت را با چه کسی در میان بگذارم.
همی خواهم که بفرستم سلامیچو یک محرم ندارم، با که گویم؟
هوش مصنوعی: من میخواهم سلامی بفرستم، اما چون کسی را در این راز شریک ندارم، با که باید سخن بگویم؟
نه یک محرم که راز دل توان گفتفراوان راز دارم، با که گویم؟
هوش مصنوعی: هرگز نمیتوانم رازهای درونم را به کسی بگویم، چون محرم واقعی نیست. از طرفی، رازهای زیادی در دل دارم و نمیدانم با چه کسی باید آنها را در میان بگذارم.
دلم بردی، غم کارم نخوردیخراب است روزگارم، با که گویم؟
هوش مصنوعی: دل من را بهدست آوردی و غم و اندوهم نفعی ندارد. روزگارم خراب و ناسازگار است و نمیدانم با که باید این حال و روز را در میان بگذارم.
ندارد جز تمنای تو خسروجمالت دوست دارم، با که گویم؟
هوش مصنوعی: عشق و آرزوی تو برای من کافی است و من هیچ چیز دیگری نمیخواهم. نمیدانم با چه کسی باید از احساساتم صحبت کنم.