شمارهٔ ۱۲۸۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درونی شاعر می‌پردازد. او می‌گوید که بدون عشق، دلش خالی و بی‌معناست و برای او، تن بدون سوز عشق مانند گلی بی‌بوست. شاعر از عقل و عشق شکایت می‌کند و احساس می‌کند که محبت عاقلانه نیست. همچنین اشاره می‌کند که در آینده ممکن است زلف محبوبش را بگیرد، اما آن شب چه نتیجه‌ای خواهد داشت، مشخص نیست. شاعر دل خود را به محبوبش اختصاص داده و او را تا حد جانش دوست دارد. احساساتش را عمیق و صادقانه بیان می‌کند و می‌گوید اگر بخواهد بدی از معشوق بگوید، نمی‌تواند، زیرا عشقش او را می‌سوزاند. در نهایت، او به دوست خود (خسرو) می‌گوید که این غم و فراق او را اسیر کرده است.
دل بی عشق را من دل نگویمتن بی سوز را جز گل نگویم
هوش مصنوعی: دل بدون عشق را نمیتوان دل نامید و بدنی که احساس شعف نداشته باشد، جز گل نمیتوان محسوب کرد.
شکایت ناورم از عشق بر عقلجفای شحنه با عاقل نگویم
هوش مصنوعی: عشق را به عقل شکایت نمیتوان کرد، زیرا عقل قادر به درک عمق آن نیست. عشق موضوعی فراتر از فهم عقل است و نمیتوان در مورد آن با کسی که تصمیمات منطقی میگیرد، صحبت کرد.
الا، ای آب حیوان، پیش زلفتره ظلمات را مشکل نگویم
هوش مصنوعی: ای آب حیات، به خاطر زلفهای تو، نمیتوانم راه تاریکیها را به آسانی بگویم.
بگیرم زلف تو فردا، ولیکنچه زاید آن شب حامل، نگویم
هوش مصنوعی: فردا موهای تو را برمیدارم، اما در مورد آن شبی که به وجود آمده، چیزی نمیگویم.
به اقطاع تو دل را خاص کردمکه جان را هم در آن داخل نگویم
هوش مصنوعی: دل را به عشق تو اختصاص دادهام، حتی جانم را هم در این عشق فانی نمیکنم.
ز جانت نیک گویم تا توانموگر بد گویمت از دل نگویم
هوش مصنوعی: من تا جایی که بتوانم از جانت به خوبی یاد میکنم و اگر بخواهم بدی از تو بگویم، این حرفها از دل نمیآید.
بسوزم در غمت، وین راز با کسفراقم گر کند بسمل، نگویم
هوش مصنوعی: در عشق تو میسوزم و اگر راز فراق من کسی را به قتل برساند، هرگز نخواهم گفت.
به خسرو گویم این غم کو اسیر استوگر خود بینمش عاقل، نگویم
هوش مصنوعی: به خسرو میگویم که این غم که در دل دارم، اسیر است و اگر خودم او را ببینم، هیچ نمیگویم چون او فردی عاقل است.