شمارهٔ ۱۲۹۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس عمیق ناامیدی و سوگ شاعر است. او از غم و درد ناشی از فراق معشوق شکایت می‌کند و خود را در وضعیت اسفباری می‌بیند که شبیه به لاله‌ای در خون و سینه‌ای پر از غم است. شاعر به تشبیه‌های گوناگون اشاره می‌کند و می‌گوید که وجودش به خاک کوی معشوق پیوند خورده و حالتی از سوختگی و رنج دارد. او از درد و عذاب خود می‌گوید و این که در این شرایط، حتی اگر کسی بخواهد به او نواله‌ای دهد، آن را نیز به تلخی می‌پذیرد. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که غم خود را به او حواله کند، چرا که او خود شایسته این غم است.
از دست غمت به ناله ماییمدر خون جگر چو لاله ماییم
هوش مصنوعی: ما از غم تو در حال نالهایم و همچون گل لالهایم که در خون دل غوطهور است.
خورشید تو در کلاله پنهانستدر سایه آن کلاله ماییم
هوش مصنوعی: خورشید تو در زیور و زینت خود پنهان است و ما در زیر سایه آن زیبایی قرار داریم.
با خاک یکی شده به کویتچون مرده دیر ساله ماییم
هوش مصنوعی: ما مانند مردهای هستیم که سالها در خاک مدفون شدهایم و اکنون به کوی تو پیوستهایم.
یک سینه ز خون دل لبالباز دست تو چون پیاله ماییم
هوش مصنوعی: دل من پر از غم واندوهی است که به خاطر تو به وجود آمده، مانند پیالهای پر از مایهای که سرشار از چیزی تلخ و دردناک است.
از قطره اشک و از دم سردیک دامن پر ز ژاله ماییم
هوش مصنوعی: ما از اشک و نالههای سرد خود، دامنمان را پر از شبنم و قطرات صبح کردهایم.
چون هیزم تر به روی آتشدر گریه و سوز و ناله ماییم
هوش مصنوعی: وقتی که هیزم تر را روی آتش میگذاریم، به خاطر رطوبت زیادش به جای سوختن، بخار کرده و ناله و گریه می‌کند. ما نیز در این وضعیت احساس میکنیم که در حال سوختن و ناله کردن هستیم.
از محنت اگر نواله بخشندبریانی آن نواله ماییم
هوش مصنوعی: اگر در سختیها لقمهای به ما بدهند، خود آن لقمه از آن ماست.
می کن غم خود به ما حوالهچون در خور آن حواله ماییم
هوش مصنوعی: غم خود را به ما بسپار، زیرا ما توانایی و ظرفیت تحمل آن را داریم.