شمارهٔ ۱۳۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از غم و اندوهی که در درونش وجود دارد سخن می‌گوید و به حالت قطع و وصل گریه و محنت اشاره می‌کند. او به عشق و دردهایی که در این مسیر تجربه کرده اشاره می‌نماید و از اینکه گویی در دنیایی پر از محنت غوطه‌ور است ابراز ناراحتی می‌کند. شاعر همچنین به اشاراتی به مجنون و فرهاد و عشق‌های ناکام اشاره دارد و از سرنوشت و تقدیرهایی که بربود او ناشی می‌شوند، شکوایه می‌کند. در نهایت، شاعر حسرت و اندوه عمیق خود را به تصویر می‌کشد و از بی‌احساسی و رنج درونی‌اش سخن می‌گوید.
باز آمد آن وقتی که من از گریه در خون اوفتمدامان عصمت بردرم، وز پرده بیرون اوفتم
هوش مصنوعی: زمانی دوباره به من پیش آمد که از شدت گریه بر او به زمین افتادم و عفت و پاکیام را از دست دادم، و از پس پردهاش بیرون آمدم.
غمهای خود گویم که آن همدرد را باور شودگر من به محشر ناگهان پهلوی مجنون اوفتم
هوش مصنوعی: غمهایم را با او در میان میگذارم، زیرا او همدرد من است و این دردها را درک می‌کند. حتی اگر در روز قیامت ناگهان در کنار مجنون بیفتم، باز هم میتوانم دردهایم را با او بگویم.
سیاره دولت مرا، گر پایه بر گردون بردبهر زمین بوس درت از اوج گردون اوفتم
هوش مصنوعی: اگر سیاره خوشبختی من، موقعیتش را از آسمان پایین بیاورد تا به زمین تو سلامی بگوید، من از اوج آسمان به پایین میافتم.
چون قرعه گردم هر شبی پهلو به پهلو تا مگروقتی به زیر پای تو زین فال میمون اوفتم
هوش مصنوعی: هر شب به خواب میروم و در جای خود اینسو و آنسو میشوم، تا اینکه شاید یک شب شانس خوبی به من روی آورد و زیر پای تو بیفتم.
این گریه گویی روغن است از بهر سوزاک دلمکافزون شود شعله مرا، گر خود به جیحون اوفتم
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که این اشکها مانند روغنی هستند که به آتش دل من میافزاید و اگر من به عمق جیحون بیفتم، این آتش شعلهورتر خواهد شد.
خواب اجل می آیدم، لابد همی آید، چو منبر بالش غم سر نهم بر بستر خون اوفتم
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که مرگ به سراغ من میآید، زیرا وقتی بر بالشت غم میافکنم، به حالتی میرسم که گویا در بستر خون افتادهام.
در محنت آباد دلم، خسرو، نمی گنجد غمشفرهادوار اکنون مگر در کوه و هامون اوفتم
هوش مصنوعی: در دل پر درد و رنج من جایی برای غم او نیست. غم او مثل فرهاد که در کوه و بیابان داغدار است، اکنون بر من سنگینی می‌کند.