شمارهٔ ۱۳۳۹

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و دل‌خوشی‌هایی است که شاعر با دوستش تجربه کرده است. او به یاد روزهایی می‌افتد که با دوستش خوش بود و از وصال او شادمان بود. شاعر احساس می‌کند که اندیشه‌هایش او را آزار می‌دهد و یادآوری می‌کند که بدنش از غم عشق به خاک افتاده است. از درون دل می‌گوید که دوستی را که دارد، در خانه‌اش ترجیح می‌دهد و رنج و غم را در یاد معشوقش می‌پذیرد. او در نهایت به صبر و انتظار برای رسیدن روزهای خوشی اشاره می‌کند و به حال کنونی‌اش که از نبود آن روزها غمگین است، می‌پردازد.