شمارهٔ ۱۳۸۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق و هجران خود را بیان می‌کند. او خود را در آستان محبوبش دیده که به او نزدیک شده و غم دوری و جدایی از او را تحمل کرده است. شاعر از درد و رنجی که به خاطر عشق و هجران متحمل شده، سخن می‌گوید و می‌گوید که در تلاش برای رسیدن به محبوب، حتی بی‌خبر از خود، به خواب رفته است. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حسرت دیدن محبوب باعث شده تا دلش پر از درد و تب عشق شود. شاعر در نهایت به خوشحالی از بخت خود به خاطر لطف محبوب اشاره می‌کند.
دوش رخ بر آستانش سوده امگرد دولت را بر او اندوده ام
هوش مصنوعی: دیشب چهرهام را بر درگاه او قرار دادم و گرد و غبار سرنوشت را بر او نشاندن.
جان بهانه جوی و می بینم رختبین که من بر خود چه نابخشوده ام!
هوش مصنوعی: روح من به دنبال دلیلی میگردد و در حالی که به تو نگاه میکنم، پی میبرم که چه چیزهایی را در حق خود نادیده گرفتهام!
از درت سنگی زدندم نیم شبسگ گمان بردند و آن من بوده ام
هوش مصنوعی: شب نیمه، کسی از سمت در خانهات به من سنگ پرتاب کرد. آنها به اشتباه فکر کردند که من یک سگ هستم، در حالی که در واقع این من بودم.
درپذیر، ای کعبه، چو مردم به راهگر نکردم حج، رهی پیموده ام
هوش مصنوعی: ای کعبه، من به تو پناه میآورم، چرا که اگر نتوانستم به سوی تو زیارت بروم، اما راهی را طی کردهام که نشانهای از ایمان و محبت من به توست.
کشت هجرم، خونبهایم این بس استکاین قدر گویی که من فرسوده ام
هوش مصنوعی: من در دل درد فراق، دلی شکسته دارم و همین که میگویی من خسته و پژمردهام، برایم کافی است.
دیدنت روزی به خوابم هم مبادکه شبی در هجر تو نغنوده ام
هوش مصنوعی: هرگز نمیخواهم که تو را در خواب ببینم، چون شبهایی را در غم دوریات گذراندهام.
مستی خون خوردن است این در سرمتو همی دانی که خواب آلوده ام
هوش مصنوعی: در اینجا گفته میشود که احساس سرگشتگی و نشئگی ناشی از عشق یا عشق گناهآور مانند نشسته بر سر کسی است. او از این حالتی که در آن قرار دارد، آگاه است و میداند که در حالت بیخود و خوابآلود به سر میبرد.
دل بسی جان می کند با من به عشقدر تب غمهاش از آن افزوده ام
هوش مصنوعی: دل من به خاطر عشق و درگیر شدن با غمها، بارها جانش را فدای عشق کرده است و بر این احساساتش افزوده شده است.
ازتری خواهد چکیدن، گوییاآن لبان لعل کش بستوده ام
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که از او خواسته میشود تا عشق و زیباییاش را با قطرههای نغمت به تصویر بکشد، مانند لبانی قرمز و جذاب که ستایششان میکنند.
غم بکشت و پرسیم، خسرو، چه حال؟شکر کز لطف تو بخت آسوده ام
هوش مصنوعی: غم به من آزار داد و پرسیدم از خسرو، چه میکنی؟ اما من از لطف تو سپاسگزارم که بخت من آرام و خوشحال است.