شمارهٔ ۱۳۸۷
هوش مصنوعی: این شعر در وصف زیبایی و جذابیت معشوق سروده شده است. شاعر با تشبیه‌های زیبا از چهره و موهای معشوق که آن‌ها را به ماه و مشک تشبیه کرده، عشق و علاقه‌اش را به او ابراز می‌کند. او همچنین به قامت معشوق که مانند سرو است اشاره می‌کند و می‌گوید دیدن او باعث فراموشی دیگران می‌شود. شاعر اعتراف می‌کند که آرزو می‌کند یک نگاه از معشوق ببیند و به خاک درگاه او افتخار می‌کند. او در نهایت از لب‌های معشوق و غم خود سخن می‌گوید و چشمان او را مرکز عبادت و دعا می‌داند.
روی تو ماه سما می گوییمموی تو مشک ختا می گوییم
هوش مصنوعی: صورت تو را به ماه تشبیه میکنیم و موهایت را به مشک ختا تشبیه میزنیم.
پیش آن قامت چون نیشکرتسرو را ز هر گیا می گوییم
هوش مصنوعی: ما به قد بلندی که مانند سرو است، از هر گیاهی سخن میگوییم.
مرا ترا یک نظر از ما نرسدگر چه انگشت نما می گوییم
هوش مصنوعی: هرچند که ما به تو اشاره میکنیم، اما تو هیچگاه به من نگاهی نمیکنی.
دیده را خاک درت می دانیمتا ندانی که ریا می گوییم
هوش مصنوعی: چشم ما به اهمیت و ارزش توست و ما این را با جان و دل حس میکنیم، تا جایی که حتی بعضی وقتها مجبور میشویم در ذهن خود از ریا استفاده کنیم و این احساس را بیان کنیم.
شکر آن است که اندر لب تستسخن این است که ما می گوییم
هوش مصنوعی: شکر یعنی نعمت و قدردانی، و این نعمت در لب‌های تو نهفته است. سخن در این است که ما چه میگوییم و چگونه از این نعمت بهره میبریم.
قصه خود ز لبت می جوییمغصه خویش ترا می گوییم
هوش مصنوعی: ما داستان خود را از زبان تو میشنویم و دردهای خود را به تو بیان میکنیم.
کعبتین است دو چشمت کو رامهره بازی به دغا می گوییم
هوش مصنوعی: دو چشمت مانند دو کعبه هستند که ما با فریب و نیرنگ، آن‌ها را مهرهی بازی میدانیم.
طاق محراب دو ابروت ز دورما ببینیم و دعا می گوییم
هوش مصنوعی: از دور، زیبایی دو ابروی تو را میبینیم و برایت دعا میکنیم.