شمارهٔ ۱۳۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و ویژگی‌های خاص معشوقش پرداخته و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. او معتقد است که زیبایی معشوقش از آنچه که می‌تواند بگوید، بسیار بیشتر است. شاعر همچنین به غم و اندوهی که در دل دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود درد و رنجی که می‌کشد، همچنان عشقش را فریاد می‌زند. او لحظه‌ای را تصور می‌کند که در کنار معشوقش باشد و در آن حالت خود را به خاک پای او تقدیم کند. در نهایت، شاعر به حالت خود و دل‌تنگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر نمی‌تواند صحبت کند، عشقش به معشوقش همچنان عمیق و ماندگار است.
گر سخن زان قد رعنا گویمبیش از آن است که زیبا گویم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم درباره آن قد رعنای زیبا صحبت کنم، باید بگویم که زیبایی او فراتر از آن چیزی است که بتوانم توصیف کنم.
با چنان قد چو کمر بربندیجای آن است که بر جا گویم
هوش مصنوعی: با چنین قامت زیبایی که به کمر میزنید، شایسته است که بر جای بایستم و به شما نگاه کنم.
تا تو در سینه درونی دل راتیر در خانه جوزا گویم
هوش مصنوعی: تا وقتی که تو در دل من هستی، میتوانم بگویم که دل من به مانند تیر در خانه جوزا است.
دل من حامل غم کردی و منزاده الله تعالی گویم
هوش مصنوعی: دل من پر از غم و اندوه است و من به عنوان مخلوقی از جانب خداوند بزرگ این را بیان میکنم.
هر دو چشمم که در آب اند یکیهر یکی دو یم دریا گویم
هوش مصنوعی: دو چشمان من که در آب غوطهورند، هر کدام به اندازه دو دریا اشک میریزند.
بی رقیب آی شبی تا پیشتحال خود گویم و تنها گویم
هوش مصنوعی: بیرقیب و بدون هیچگونه مزاحمتی به سراغت میآیم تا از حال و روز خودم برایت بگویم و فقط با تو سخن بگویم.
سر نهم بر کف پایت، وانگاهلیتنی کنت ترابا گویم
هوش مصنوعی: سرم را بر پای تو میگذارم و میگویم کاش میتوانستم خاک تو باشم.
آن چنان سوخته ام از جورتکه بسوزد دلت او را گویم
هوش مصنوعی: من آنقدر از عشق تو در آتش عشق سوختهام که اگر دربارهام بگویی، دلات هم میسوزد.
حال خسرو نگر، ابرو مشکنگر نگویم سخنی یا گویم
هوش مصنوعی: برای اینکه به حال خسرو نگاه کنی، ابرویت را نبر، زیرا اگر چیزی نگوییم یا بگوییم، چه فایدهای دارد؟