شمارهٔ ۱۳۹۶ - امیرخسرو دهلوی

هر دم گذر به کوی و سرایی که ما کنیمهویی فتد ز ناله و وایی که ما کنیم

با ما دل آنچه کرد کنیمش اگر کبابهستش هنوز سهل سزایی که ما کنیم

روز از کجا گواهی شبهای ما کند؟چون صبح کافری ست، گوایی که ما کنیم

ای پندگو، مگو که «دعا کن ز بهر صبر»تعویذ شاهد است دعایی که ما کنیم

با همچو تو حریف که جان می برد به لاغخود را زنیم تیر دعایی که ما کنیم

بربت بر، ای فرشته، که در خورد کعبه نیستگاه نماز رسم و ریایی که ما کنیم

لاف وفا زنیم و بنالیم از جفاتسگ به بسی بود ز وفایی که ما کنیم

بر مشتری خرام که ارزی هزار مهرجانی و دیده ایست بهایی که ما کنیم

خسرو ز عشق بی سرو پا باشد، چنین بوداحوال خویش را سر و پایی که ما کنیم